لغت نامه دهخدا
جان نواز. [ جان ْ ن َ ] ( نف مرکب ) نوازنده جان. آرامش دهنده جان:
دفلی است دشمن من و من شهد جان نواز
چون شهد طعم حنظل و خوره کجا بود؟دقیقی.مرهمش جان نواز تنگدلان
آهنش بند پای سنگدلان.نظامی.بدان تا لهو نازش را ببینم
جمال جان نوازش را ببینم.نظامی.مغنی بدان جرّه جان نواز
بر آهنگ ما ناله نو بساز.نظامی.- ناله جان نواز؛ آواز خوش.
|| از اسماء محبوب. ( آنندراج ). معشوق:
باغ پر شور از آن خوش آوازی
جان نوازان درو بجان بازی.نظامی.شاه از آن جان نواز دلداده
شب نشین سپیده دم زاده.نظامی.
