واژه «بِکر» در زبان عربی به معنای دوشیزگی، تازگی و نو بودن است. این مفهوم در ادبیات دینی و بهویژه در توصیفات مربوط به حیات پس از مرگ، بر طهارت و نوآیینی خاصی تأکید دارد. ریشه این واژه در قرآن کریم به وضوح بیان شده است؛ آنجا که خداوند در وصف زنان بهشتی، این ویژگی را برای آنان ذکر میفرماید. برای مثال، در آیاتی که به توصیف حوریان بهشتی میپردازد، عبارت «حُورٌ مَّقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ * لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ» به کار رفته است. این عبارت تأکیدی است بر این نکته که این زنان پاک، پیش از همسران بهشتی خود، مورد تماس هیچ انسان یا جنّی قرار نگرفتهاند و همواره در کمال تازگی و طهارت باقی ماندهاند؛ این امر نشاندهنده جایگاه ویژهای است که برای این زوجین در بهشت در نظر گرفته شده است.
ادامه این اوصاف در قرآن، بر مفهوم خلقت مجدد و دائمی بودن این طراوت تأکید دارد. در بخشی از آیات مربوط به همسران «اصحاب الیمین» آمده است: «إِنَّا أَنشَأْنَاهُنَّ إِنشَاءً * فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا * عُرُبًا أَتْرَابًا». این آیات، فراتر از یک وضعیت صرفاً فیزیکی، به یک جایگاه هستیشناختی اشاره دارند. عبارت «إِنَّا أَنشَأْنَاهُنَّ إِنشَاءً» (ما آنان را آفرینشی نو و تازه بخشیدیم) نشان میدهد که این زنان نه صرفاً بازیافتهی این دنیا، بلکه مخلوقاتی جدید با ویژگیهای تکاملیافته هستند. سپس با قید «فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا»، بر این آفرینش نو، خاصیت دوشیزگی و طراوت ابدی مهر تأیید زده میشود؛ بهگونهای که این تازگی، همواره در ارتباط با همسرانشان پایدار خواهد بود.
علاوه بر ویژگی «بکر» بودن، خداوند صفات تکمیلی دیگری را نیز برای این همسران برمیشمارد که همگی در چارچوب یک زندگی متعالی معنا پیدا میکنند. پس از ذکر تازگی و نوپایی، صفاتی چون «عُرُبًا» که میتواند به معنای زنانی با عشق ورزیدن به همسر، خوشزبان و فصیح باشد و «أَتْرَابًا» همسن و سال و همقامت ذکر شده است. این مجموعه از صفات تازگی، عشقورزی متقابل، فصاحت کلام و همتایی در سن نشاندهنده یک وصلت ایدهآل و فارغ از هرگونه کدورت و کهنگی مادی است. این توصیفات، تصویر کاملی از زندگی زناشویی در بهشت را ترسیم میکند که در آن، هر دو طرف در اوج کمال زیبایی، تازگی و سازگاری در کنار هم قرار دارند و این وضعیت، برای «اصحاب یمین» مؤمنان نیکوکار تضمین شده است.
بکارت. [ ب َ رَ] ( ع اِمص ) دوشیزگی. ( ناظم الاطباء ) ( غیاث ) ( آنندراج ). و رجوع به بکارة شود.
- ازاله بکارت کردن؛ دوشیزگی دختر را ربودن و دخول کردن در وی. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ):
بحجله خانه ٔغم بکر بود دختر رز
نگاه پرده شکاف منش بکارت برد.طالب آملی ( از آنندراج ).- بکارت گرفتن؛ دوشیزگی دختر را ربودن و دخول کردن در وی. ( ناظم الاطباء ). بکارت دختر بردن. افتراع. اعتذار. افتضاض. ( از منتهی الارب ).
بکارة. [ ب َ رَ ] ( ع اِمص ) دوشیزگی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( مهذب الاسماء ) ( غیاث ). عُذْرَت. ( منتهی الارب ). و رجوع به بکارت شود. || دوشیزه بودن. ( ناظم الاطباء ). دختر بودن.
بکارة. [ ب ِ / ب َ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ بَکر. ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). رجوع به بکر شود. || اشتر جوان. ( مهذب الاسماء ).
(بِ رَ ) [ ع. بکارة ] ۱ - (مص ل. ) دوشیزه بودن. ۲ - (اِمص. ) دختری. ۳ - تازگی.
۱. دوشیزه بودن، دوشیزگی.
۲. تازگی، نو بودن.
۳. (اسم ) (زیست شناسی ) = پرده * پردۀ بکارت
دوشیزه، دوشیزگی
۱- ( مصدر ) دوشیزه بودن. ۲- ( اسم ) دختری دوشیزگی. ۳- تازگی. یا ازال. بکارت کردن. دوشیزگی دختر را ربودن بیرون آوردن دختر از حالت دختری. یا ازال. بکارت بجبر. بزور در دختری دخول کردن و پرد. دوشیزگی وی را پاره کردن. یا پرد. بکارت. مهر و پرد. دختری و دوشیزگی. یا مهر بکارت. دوشیزگی که همچون کیس. سر بمهر یا درج و یا مکتوب ممهور باشد.
[ویکی فقه] در منابع فقهی بیشتر در مورد انسان به ویژه زنان به کار رفته است و از آن در باب های طهارت، نکاح، شهادات، حدود و دیات سخن رفته است.
بکارت از ریشه «ب ـ ک ـ ر» است و بکر در لغت به معنای هر چیز تازه و نو، ابتدا و آغاز هر چیز، هرکار جدید که مانند آن انجام نشده، فرزند نخستین، زن و مردی که با کسی همخوابی نکرده اند و... آمده است.
اقوال مختلف درباره بکر
برخی گفته اند: این ماده در اصل به معنای قرار داشتن در ابتدای یک برنامه یا آغاز جریان یک امر است؛ چه این جریان منسوب به انسان باشد یا حیوان، گیاه، جماد یا زمان، از این رو گفته می شود: زن بکر، شتر بکر، درخت بکر، زمان بکر و بر این اساس در قرآن این ماده گاه در برابر «فارض» به معنای سالمند و قدیمی: «لا فارِضٌ ولا بِکرٌ»، گاهی در مقابل «ثیّب» به معنای زن شوهر کرده: «ثَیِّبـت و اَبکارا»، گاه در برابر «عَشیّ» به معنای آخر و پایان روز: «بُکرَةً و عَشّیـا» و گاه در مقابل «اصیل» که معنایی نزدیک به عَشیّ دارد: «بُکرَةً و اَصیلا» به کار رفته است.
بکارت در منابع فقهی
بکارت در منابع فقهی بیشتر در مورد انسان به ویژه زنان به کار رفته و درباره مفهوم دقیق آن در موارد کاربردْ اقوال متعددی وجود دارد؛
← دیدگاه اول
...
[ویکی فقه] بکارت (قرآن). بکارت به معنای دوشیزگی، دختری و تازگی است که از واژه «ابکارا» و جمله های مفید معنای آن استفاده شده است.
فیهن قـصرت الطرف لم یطمثهن انس قبلهم ولا جان. «در باغهای بهشتی زنانی هستند که جز به همسران عشق نمی ورزند و هیچ انس و جن قبلا با آنها تماس نگرفته است». حور مقصورت فی الخیام• لم یطمثهن انس قبلهم ولا جان. «حوریانی که در خیمه های بهشتی مستورند. زنانی که هیچ انس و جن قبلا با آنها تماس نگرفته (و دوشیزه اند)». وفرش مرفوعة• انا انشانـهن انشاء• فجعلنـهن ابکارا• عربا اترابا• لاصحـب الیمین. «و همسرانی گرانقدر، ما آنها را آفرینش نوینی بخشیدیم، و همه را بکر قرار داده ایم. همسرانی که به همسرشان عشق می ورزند و خوش زبان و فصیح و هم سن و سالند، اینها همه برای اصحاب یمین است».
← دوشیزگی و بکارت
کانهن بیض مکنون. «گوئی (از لطافت و سفیدی) همچون تخم مرغ هایی هستند که (در زیر بال و پر مرغ) پنهان مانده (و دست انسانی هرگز آن را لمس نکرده است)». این آیه مورد بحث، توصیف دیگری برای همین همسران بهشتی بیان کرده و پاکی و قداست آنها را با این عبارت بیان می کند: بدن آنها از شدت پاکی و ظرافت و سفیدی و صفا همچون تخم مرغ هائی است که نه دست انسان آن را لمس کرده و نه گرد و غباری بر آن نشسته، بلکه در زیر بال و پر مرغ پنهان و پوشیده مانده است! (کانهن بیض مکنون). بیض جمع بیضه به معنی تخم مرغ است (هر نوع مرغ)، و مکنون از ماده کن (بر وزن جن) به معنی پوشیده و مستور است. (بنا بر یک قول، آیه شریفه، زنان بهشتی را تشبیه کرده به درون تخم شترمرغ قبل از اینکه پوستش کنده شود و پیش از اینکه دستی به آن برسد ). (و این کنایه از بکارت آنان است.)
← همسران زیبای بهشتی
الزانیة والزانی فاجلدوا کل وحد منهما مائة جلدة... «زن و مرد زناکار را هر یک، صد تازیانه بزنید، و هرگز در دین خدا رافت (و محبت کاذب) شما را نگیرد اگر به خدا و روز جزا، ایمان دارید، و باید گروهی از مؤمنان مجازات آنها را مشاهده کنند».(حد صد تازیانه، مربوط به زانیانی است که آزاد، بالغ، بکر و غیر محصن باشند. ).
← توبیخ و سرزنش
...
