حضرات

حضرات. [ ح َ ض َ] ( ع اِ ) حضرت. آقایان. مخدومان. بزرگان. ( آنندراج ). || حضرات خمس الهیة؛ پنج محضر و مقام است به اصطلاح عرفا که جرجانی آن ها را چنین تعریف نموده است: 1 - حضرت غیب مطلق و عالم آن عالم اعیان ثابته میباشد. 2- حضرت علمیة که برابر حضرت شهادت مطلق است، و عالم آن عالم ملک باشد. 3 و 4- حضرت غیب مضاف که دو بخش دارد نخست آنکه بحضرت غیب مطلق نزدیک است وعالم آن عالم ارواح جبروتی و ملکوتی یعنی عالم عقول و نفوس مجرد باشد دوم آنکه بشهادت مطلق نزدیک است وعالم آن عالم مثال است و بعالم ملکوت نامیده شود. 5- حضرت جامع چهار حضرت گذشته است، و عالم آن عالم انسان جامع همه عوالم میباشد. ( تعریفات صص 60 - 61 ).

(حَ ضَ ) [ ازع. ] (اِ. ) جِ حضرت. ۱ - اشخاص حاضر و موجود. ۲ - برای تعظیم کسان استعمال می شود.

(اسم ) جمع حضرت. ۱- اشخاص حاضر و موجود. ۲ - برای تعظیم کسان استعمال شود: حضرات علما.

جِ حضرت.
اشخاص حاضر و موجود.
برای تعظیم کسان استعمال می‌شود.

💡 بیضاوی به تبع فخرالدین رازی خرده‌گیری‌هایی نسبت به شیعه دارد. وی استدلال شیعه بر امامت علی بن ابیطالب با بهره‌گیری از آیه ۵۵ مائده امری مبتنی بر زعم و گمان می‌داند. از دید بیضاوی حدیث کساء نشان دهنده این است که حضرات از اهل بیت بوده‌اند، نه اینکه غیر آنها از اهل بیت نباشند.

💡 غلام آن حضراتم که رهنما بودند نه آن که زد به ضلال و عمی ره خود نیز

💡 اسمش میرزا محمد و از افاضل شهر مذکور و به محامد پسندیده و صفات حمیده مشهور. معاصر سلاطین صفویه. دیوانش ملاحظه شد. تخمیناً پنج هزار بیت متجاوز است. قصاید بسیار در مدایح حضرات ائمهٔ اطهار به نظم آورده. مثنویات نیز دارد از جملهٔ: مثنوی در بحر خفیف مسمی به شاه راه نجات در بیان طریقت و سلوک دارد.