شاه نشان

شاه نشان. [ ن ِ ] ( نف مرکب ) کسی که با نفوذ و سیاست خود بتواند کسی را به تخت پادشاهی نشاند. ( فرهنگ نظام ). شاه نشاننده. شاه تراش. امرایی که در عزل و نصب دیگری عادتاً دخیل بوده اند. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به طبقات سلاطین اسلام ص 202 و 203 شود:
از مشرق تا مغرب رایش بهمه جای
گه شاه برانگیز و گهی شاه نشان باد.فرخی.تو شاه ملوک و ملک شاه نشانی
وین است همه ساله ترا سیرت و کردار.معزی.خجسته شاه وزیران وزیر شاه نشان
که شاه را و ترا نیست در زمانه قرین.سوزنی.وزیر صاحب تدبیر شاه نشان که صایب رای و مصلحت دان بود پیش پادشاه رفت. ( سندبادنامه ص 226 ). || ( ن مف مرکب ) آنکه او را شاه نشانیده باشد. شاه نشانیده. || ( ص مرکب ) کسی که علامت شاه را داشته باشد. ( فرهنگ نظام ).

(نِ ) (ص فا. ) بر تخت رسانندة شاه.

کسیکه با نفوذ و سیاست خود بتواند کسی را به تخت پادشاهی نشاند. شاه نشاننده.

بر تخت رسانندة شاه.

💡 منم که مهره ی نظمم به بخت شاه نشاند فحول را همه بر بوریای مغموری

💡 معز دین و دول خسرو ستاره محل معین ملک و ملل پادشاه شاه نشان

💡 به روزگار دراز آن خدیو ملک طراز بود سریر نشین بلکه پادشاه نشان

💡 گفتم کدام شاه نشان ده مرا بدو گفتا خجسته پی پسر خسرو زمان

💡 وزیر شاه نشان آصف سلیمان فر که آسمانش لقب مالک الرقاب دهد