بی انصاف

(اِ ) [ فا - ع. ] (ص مر. ) ۱ - آن که از راه عدالت منحرف گردد. ۲ - ظالم، ستمکار، بیدادگر.

ستمکار، ظالم، بیدادگر.

( صفت ) ۱ - آنکه از راه عدالت منحرف گردد. ۲ - ظالم ستمکار بیدادگر.

آن که از راه عدالت منحرف گردد.
ظالم، ستمکار، بیدادگر.

💡 عدل او با چرخ بی انصاف جوید داوری هر کجا انصاف باشد، داوری کردن سزد

💡 از آن دزدان ناموزون بی انصاف ناشاعر شد آن مقدارها بیقدر آیین سخندانی

💡 غم مخور صائب ز بی انصافیِ هم‌گوهران خسروِ صاحبقران چون می کند تحسین ترا

💡 در چنین وقتی که می باید گزیدن دست و لب صائب از ما چرخ بی انصاف، دندان را گرفت

💡 او (خدا) روز مشخصی را تعیین کرده، که در آن به قضاوت جهان می‌پردازد.[پانویس ۱۴] و آنجا رستاخیز مردگان اعم از عادلان و بی انصافان رخ خواهد داد.[پانویس ۱۵]