جنبان

واژه جنبان در زبان فارسی صفتی است که از ریشه «جنبیدن» گرفته شده و به معنای چیزی که در حال حرکت، لرزش یا تکان خوردن است به کار می‌رود. این واژه برای توصیف اشیاء، موجودات یا پدیده‌هایی استفاده می‌شود که حالت سکون ندارند و به‌طور پیوسته یا مقطعی در حال حرکت‌اند. در معنای دقیق‌تر، جنبان به هر چیزی گفته می‌شود که قابلیت یا حالت جنبش و حرکت در آن مشاهده شود، خواه این حرکت طبیعی باشد یا ناشی از عامل بیرونی. در متون ادبی، این واژه گاهی برای ایجاد تصویرسازی و القای پویایی در توصیف طبیعت، درختان، آب یا حتی احساسات انسانی به کار می‌رود. از نظر زبانی، «جنبان» یک صفت فاعلی است و نشان‌دهنده انجام یا داشتن ویژگی حرکت است. این واژه می‌تواند هم معنای واقعی حرکت فیزیکی و هم معنای استعاری مانند ناآرامی یا تلاطم را منتقل کند. در کاربردهای روزمره، جنبان معمولاً برای اشاره به چیزهایی استفاده می‌شود که در حالت تعادل ثابت نیستند و دائماً در حال تغییر وضعیت هستند. همچنین در برخی متون قدیمی، این واژه برای توصیف موجودات زنده یا عناصر طبیعی متحرک به کار رفته است. به طور کلی، این کلمه به معنای هر پدیده یا موجودی است که دارای حرکت، لرزش یا حالت غیرساکن باشد.

تصویر معنی جنبان

لغت نامه دهخدا

جنبان. [ جُم ْ ] ( نف ) متزلزل. مضطرب. ( یادداشت مؤلف ). || جنبنده. ( آنندراج ). || در حال جنبیدن:
وگر برهان موسی آن شماری
که چوب خشک ثعبان کرد جنبان.ناصرخسرو. || متحرک.( یادداشت مؤلف ). لغ: منارجنبان:
این جهان هم بدان سخن ماند
حرف او ساکن است یا جنبان.ناصرخسرو.باده در خیگ و بنگ در انبان
گر نه دیوانه ای مشو جنبان.اوحدی. || بانَوَسان.( یادداشت مؤلف ): دل کژدم ستاره ای است سرخ و جنبان. || ( نف مرخم ) جنباننده. ( آنندراج ). محرک.حرکت دهنده. سلسله جنبان:
دولت اگر سلسله جنبان شود
مور تواند که سلیمان شود.وحشی.
جنبان. [ جَم ْ ] ( اِخ ) یکی از اقوام و طوایف نبطی از فرزندان حام بن نوح. رجوع به نخبةالدهر دمشقی ص 266 شود.