ترفیه

( ترفیة ) ترفیة. [ ت َ ی َ ] ( ع مص ) با کسی گفتن بالرفاء و البنین در وقت نکاح. ( از تاج المصادر بیهقی ). بالرفاء و البنین گفتن به وجه دعا در زناشویی یعنی مجتمع و برچسبان و با آرام و طمانیت ( کذا ) باشند. ( از منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). بالرفاء و البنین گفتن کسی را. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). و رجوع به ترفی و ترفی و ترفئة شود.
ترفیه. [ ت َ ] ( ع مص ) آسان گردانیدن کار بر کسی. ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار ). آسوده داشتن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). رهایِش دادن از غم و اندوه و آسایش دادن. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد )( ناظم الاطباء ). آسودگی و آسایش دادن و خوشوقت گردانیدن. ( غیاث اللغات ) ( از آنندراج ). یقال: رفه عنی ترفیهاً؛ ای نَفَّس َ تنفیساً. ( منتهی الارب ):
و غصة صدر اظهرتها فرفهت
حزازة حرفی الجوانح و الصدر.( از اقرب الموارد ).و ترفیه درویشان و تمهید اسباب معیشت... بعدل متعلق است. ( کلیله و دمنه ). ما را نظر بر ترفیه احوال رعایاست نه بر توفیر اموال خزاین. ( جهانگشای جوینی ). بر کنار رودخانه قم سراها و کوشکها بودند که به جهت نزهت و تفرج و ترفیه خاطر در آن می نشستند. ( تاریخ قم ص 35 ). || رفههم اﷲ ترفیهاً؛ برآسوده و تن آسان دارد ایشان را خدای. || بر آب آوردن شتران را هرگاه که خواهند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) آسایش دادن.

در رفاه و آسایش قرار دادن، آسوده و تن آسان کردن.

دررفاه و آسای قراردادن، رفاهیت دادن، تن آسان
( مصدر ) آسایش دادن تن آسان کردن در رفاه داشتن. جمع: ترفیهات.
آسان گردانیدن کار بر کسی. آسوده داشتن رهایش دادن از غم و اندوه و آسایش دادن. آسودگی و آسایش دادن و خوش وقت گردانیدن.

آسایش دادن.

💡 و اسباب ترفیه اسکافی تازه فرمود و گفت چنین کس فارغ دل باید تا بچنین نکتها برسد.

💡 وَ کَذلِکَ جَعَلْنا ای کما أن فسّاق مکّة جعلنا اکابرها، کذلک جعلنا فسّاق کل قریة اکابرها، یعنی رؤساءها و مترفیها. میگوید: چنان که فاسقان مکّه را مهینان و سران و رئیسان کردیم، همچنین در هر شهری فساق آن شهر مهینان و اکابر کردیم.

💡 آن ز ترفیه و صیانت ملک را خیرات بخش و آن ز توجیه و دیانت شرع را اندیشه خوار

💡 من خجل میشوم از هر که بخواند شعرم تا ازان خواندنش آسایش و ترفیه بود

💡 و اسباب ترفیه او چنان فرمود که امثال آن کلمه دیگر هرگز بغور گوش او فرو نشد. لا جرم آنچنان گشت که معانی دو کون در دو لفظ جمع کردی.

💡 وجود خویش به ترفیه خلق دادی وقف زهی وجود بمان کآنچه کشته‌ای دروی