تخت گیر

تخت گیر. [ ت َ ] ( نف مرکب ) کنایه از پادشاه. پادشاه قادر و توانا. ( ناظم الاطباء ). که تخت گیرد و پادشاهی کند. پادشاه فاتح و پیروز:
سپه راند از آنجا به تخت سریر
که تابیند آن تخت را تخت گیر.نظامی.به آیین کیخسرو تخت گیر
که برد از جهان تخت خود بر سریر.نظامی.کلاه از کیومرث، آن تخت گیر
زجمشید تیغ، از فریدون سریر.نظامی.گرچه به شمشیر صلابت پذیر
تاج ستان آمدی و تخت گیر.نظامی.

( ~. ) (ص فا. ) پادشاه.

پادشاه.

💡 به آیین کیخسرو تخت گیر که برد از جهان تخت خود بر سریر

💡 گر او را خاک داد از تخته‌بندی مباد این تخت گیران را گزندی

💡 به تختی که نیرنگ سازی نمود بدان تخت گیران چه بازی نمود

💡 دویدند آن همه فرمان پذیران به استقبال شاه تخت گیران

💡 این مخالف که تخت گیر شماست طفل من شد اگرچه پیر شماست

💡 بسیط جهان صیت عدل تو دارد زهی تخت گیری زهی بختیاری