بی بضاعت

(بَ عَ ) [ فا - ع. ] (ص مر. ) تهیدست، کم سرمایه.

بی سرمایه، تهیدست، فقیر.

( صفت ) ۱ - بی سرمایه تهیدست فقیر. ۲ - کم سرمایه کم مایه.

تهیدست، کم سرمایه.

💡 در گوشه بساط تو از بی بضاعتان با خوش حریف وصل دو کون است یک ندب

💡 ضیافتی که در آنجا توانگران باشند شکنجه ای است فقیران بی بضاعت را

💡 بگذار، ادیب بی بضاعت باشم با سعدی و شکسپیر، همسر گردم

💡 شرط طواف کعبه دل، بی بضاعتی است گر شرط طوف کعبه گل، استطاعت است

💡 ز بی بضاعتی خود چنان هراسانم که بهر توشه ره بازگردم از درگاه

💡 کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تو از بی بضاعتی خجلم از لقای تو