جامی خراسانی

جامی خراسانی. [ ی ِ خ ُ ] ( اِخ ) همان احمد جام، یا پیر جام یا جامی ژنده پیل است. رجوع به احمدبن ابی الحسن بن محمد شود.

💡 در گاه‌شماری یزدگردی ماه‌های ایرانی به نام امشاسپندان و دیگر ایزدان مینوی برگزیده شده‌است. ایرانی‌ها برای هر یک از روزهای خویش نامی برگزیده بودند با این نگرش که پاسبانی هر روز بر دوش یکی از ایزدان مینوی است. این شیوه حتی پس از ورود اسلام هم از میان نرفت و در سروده‌های شاعران خراسانی نمود یافت و تا روزگار سلجوقیان در ایران برجا ماند.

💡 این اثر توسط نشر کویر تهران منتشر شده و چاپ اول آن ۱۳۸۵ ش و چاپ دومش ۱۳۸۷ش بوده‌است. حجم کتاب ۳۸۰ صفحه و در قطع وزیری است. با این که اغلب تلگراف‌های این مجموعه قبلاً چاپ شده‌است ولی به صورت یکجا تا به حال مفصل‌ترین کتابی که تلگراف‌ها و نامه‌های آخوند خراسانی را گرد آوری نموده همین اثر فعلی است.

💡 به‌طور کلی سعدی را می‌بایست از شاعران سبک عراقی به‌حساب آورد. با این حال، نشانه‌هایی از سبک خراسانی در آثار وی مشاهده می‌شود. وی در دوره‌ای که استفادهٔ سخنوران از انواع آرایه‌های ادبی رواج پیدا کرده‌بود، به سادگی زبان رودکی و فردوسی روی آورده است. سبک شعریِ سعدی از تخیّل و تصویرآفرینی پیچیده‌ای بهره دارد و در عین حال بسیار ساده و روان است؛ که حاصل از شیوهٔ موجز، نرم و دل‌نشین بیان اوست.

💡 خانه مقبل‌السلطنه مربوط به دورهٔ قاجار است و در مشهد، محلهٔ سراب، بازارچهٔ سراب، پ۲۲ واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ تیر ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۲۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این خانه متعلق به مقبل‌السلطنه خراسانی از سران و صاحب منصبان دورهٔ قاجار بوده که در سال ۱۳۱۰ خورشیدی فوت کرده‌است.