رشحه

( رشحة ) رشحة. [ رَ ح َ ] ( ع اِ ) رشحه. رجوع به رشحه شود.
رشحه. [ رَ ح َ / ح ِ ] ( از ع، اِ ) رشحة. تراوش کرده و چکیده. ( لغت محلی شوشتر، نسخه خطی کتابخانه مؤلف ). چکه و قطره. ( ناظم الاطباء ). آب که از جایی تراوش کند و به جایی چکد.( از آنندراج ) ( غیاث اللغات ). آب که از جایی بتراود.ج، رَشَحات. ( یادداشت مؤلف ) ( فرهنگ فارسی معین ):
گهی که جرم مرا پیش تو حساب کنند
تو رشحه ای ز کرمهای بی حساب بریز.خاقانی.- رشحه آب؛ ترشح کردن آب بر اطراف و جوانب که چکره آب نیز گویند. ( ناظم الاطباء ).
|| تراوش. چکیده. ( ناظم الاطباء ).
- رشحه قلم؛ کنایه از نوشته و شعر:
مولدم جام و رشحه قلمم
جرعه جام شیخ الاسلامی است.جامی.|| مقطر. || خوی و عرق. ( ناظم الاطباء ).

(رَ حِ ) [ ع. رشحة ] (اِ. ) آب، چکه.

۱. چکه، قطره.
۲. آب که از چیزی تراوش کند.

چکه، قطره، آب که ازچیزی تراوش کند
( اسم ) آب که از جایی تراوش کند و بچکد چکه جمع رشحات.
یا رشحه

آب، چکه، رشح، رشحة.
تراوش کردن، تراویدن.

💡 بحر محیط رشحه‌ای از فیض فایضم نور بسیط لمعه‌ای از نور ازهرم

💡 گر گند رشحه لطفش بدل سنگ گذار ور کند شعله قهرش بدل خاک گذر

💡 نشو گیاه عمر حسودت ز چشمه ایست کز رشحه‌ای از آن شده پرورده زهر مار

💡 گفتم بیان کنم ز زلال تو رشحه ئی سیلم چنان ربود که کار از بیان گذشت

💡 ساقی، تو که ابر رحمتی، رشحه ببار تا بلبل طبع من غزل خوان گردد