خروه

خروه. [ خ ُ ] ( اِ ) خروس که بعربی آنرا دیک گویند. ( از برهان قاطع ) ( از فرهنگ جهانگیری ) ( از شرفنامه منیری ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرای ناصری ) ( از ناظم الاطباء ). خروز. خرو. خروی. مرغ سحر. خره. ( یادداشت بخط مؤلف ):
تو نزد همه چو ماکیانی
اکنون تن خود خروه کردی.عماره مروزی.شب از حمله روز گردد ستوه
شود پرّ زاغش چو پرّ خروه. عنصری.چنانکه از هیچ روزن دود برنمی خاست و از هیچ دیه کس بانگ خروه نمی شنید. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
خروه غنوده فروکوفت بال
دهل زن بزد برتبیره دوال.نظامی.|| تاج خروس. ( برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء ).
خروه. [ خ ُرْ وِ ] ( اِخ )دهی است از دهستان مایوان بخش حومه شهرستان قوچان،واقع در چهل وسه هزارگزی جنوب باختری قوچان و پانزده هزارگزی جنوب باختری شوسه قدیمی قوچان به شیروان. کوهستانی و معتدل. آب آن از چشمه. محصول آن غلات و سیب زمینی و شغل اهالی زراعت و مالداری و قالیچه بافی است.راه آن مالرو است. نام این ده را سرویه نیز می گویند. معدن نمک دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 ).

(خُ ) (اِ. ) ۱ - خروس. ۲ - تاج خروس.

= خروس: شب از حملهٴ روز گردد ستوه / شود پرّ زاغش چو پر خروه (عنصری: ۳۶۱ ).

( اسم ) ۱ - خروس. ۲ - تاج خروس.
دهی است از دهستان مایوان بخش حومه شهرستان قوچان.

💡 خروه وار سحرخیز باش تا سر و تن بتاج لعل و قبای چکن بیارایی

💡 خروه عدل تو تا پر زدست در عالم به جای بیضه نهاده ست ماکیان گوهر

💡 وَ عَلَی الْأَعْرافِ رِجالٌ عرف شاخ سر دیوار است و سر خروه، اعراف جمع آن، وَ عَلَی الْأَعْرافِ ای علی السور رِجالٌ یَعْرِفُونَ کُلًّا یعنی الفریقین‌ بِسِیماهُمْ یعنی اهل الجنة ببیاض وجوههم، و اهل النّار بسواد وجوههم، و ذلک لأن موضعهم عال مرتفع یرون الفریقین. از بالا با اهل بهشت نگرند بر ایشان سلام کنند.

💡 هر چند که بر کوهم در شب ز اندوه گریان باشم تا به گه بانگ خروه