خایب

💡 هر صباحی یک گره را راتبه تا نماند امتی زو خایبه

💡 مگو شب، سیه زال نامهربانی که زاید ازو طفل امّید خایب

💡 خایب و خاسر آن کسی را دان که ز گفتارشان نیافت امان

💡 و او خایب و نادم بماند ع، کَرَاجٍ آبَ مَکسُورَ النِّصَابِ. این فسانه از بهر آن گفتم تا اوّل و آخرِ این کار نیکو بنگری و فاتحت با خاتمت برابر کنی و بدانی که خوض پیوستن اولیتر یا عنانِ عزم بازکشیدن، تا نه تعجیلی رود که در ورطهٔ ندامت افکند و نه توقّفی که از ادراکِ فرصت باز دارد.

💡 مشو یک زمان غافل از آستانش که هرکس غایب شد او هست خایب

💡 غرض، از رفیقان و از آشنایان چو جان بود نومید و دل بود خایب