حنبلی

حنبلی. [ حَم ْ ب َ ] ( ص نسبی ) منسوب به حنبل. رجوع به حنبل شود. || مذهب حنبلی. یکی از چهار مذهب اهل سنت منسوب به امام حنبل، احمدبن محمدبن حنبل. ج، حنابله. || کسی که پیروی امام احمدبن محمدبن حنبل را کند. ( ناظم الاطباء ):
حنبلی چون دید خشمت چشم او شد همچو سیم
اشعری چون دید رایت روی او شد همچو زر.سنایی.رجوع به حنبل شود.

(حَ بَ یّ ) [ ع. ] (ص نسب. ) منسوب به فرقة حنبلیه از فرق مهم اهل سنت.

۱. یکی از چهار مذهب اهل سنت که اساس آن اجتناب از قیاس، تٲویل، و بدعت است. &delta، این مذهب با استیلای طایفۀ وهابی به صورتی تازه در حجاز رواج یافت.
۲. هریک از پیروان این مذهب.

یکی ازچهارمذهب اهل سنت، حنبل ازائمه چهارگانه، اهل سنت بوده ودرسال۲۴۱هوفات یافته است
( صفت ) منسوب بفرق. حنبلیه.

[ویکی اهل البیت] عبدالله بن محمدبن حنبل ابن هلال شیبانی مروزی که از خاندان عرب شیبان بن ذهل یا بنی ذهل بن شیبان است پیشوای حنبلیان و چهارمین امام اهل سنت و جماعت است. او در سال 164 ق/ 780 م ولادت یافت. زندگی ابن حنبل با فقر و تنگدستی همراه بود ایشان برای امرار معاش بافندگی می کرد. او ابتدا قرآن را آموخت و سپس به فراگیری علم فقه پرداخت و بعد هم به فراگیری فن نوشتن و نگارش مشغول شد. او مدتی به خواندن کتاب های اهل رای مشغول بود. احمد حنبل از راه های مختلف برای به ثبوت رسانیدن حدیث استفاده می کرد. زیرا او حدیث را پایه و اساس دین می دانست. او از تاریخ 86 ق/802 م در جستجوی علم حدیث به بصره، کوفه، حجاز، یمن و شام سفر کرد.
امام احمد حنبل از محضر کسانی چون وکیع، یحی بن آدم، یحی بن سعید قحطان و یحیی بن معین، احادیث بسیاری را دریافت کرد. از شاگردی ابو یوسف که خودش شاگرد ابو حنیفه بود و همچنین از میثم بهره ها برد. شافعی نیز از اساتید او به شمار می رود.
شاگردان احمد که او را در نقل میراث حدیثی یاری می کردند عبارتند از : ابوالعباس اصطخری، احمد بن ابی خیثمه، ابویعلی موصلی، ابوبکر اثرم، ابوالعباس ثعلب، ابوداود سجستانی و... او در سال 241ق/855م در شهر بغداد چشم از جهان فرو بست.
موسس این مذهب آنچنان خود را متوجه جمع حدیث و بررسی اقوال کرده بود که به قول برخی مانند طبری او اساسا فقه جداگانه ای ندارد. اما می توان ادعا کرد که فقهی متمایز و مجزا از سایر مذاهب به نام فقه حنبلی داریم که خصوصیت اصلی آن توجه به احادیث پیامبر می باشد.
این مذهب قرآن و سنت را مبنای اصلی فقه خود به حساب می آورد، بزرگان این فرقه فرقی بین قرآن و سنت قائل نیستند و با کسانی که این دو را از هم جدا دانسته اند و به خاطر یکی دیگری را فدا می کنند به سختی مخالفت می ورزند. مشخصه عمومی این مکتب فقهی مخالفت با هر گونه اجتهاد و رای و نیز استناد مطلق به احادیث می باشد. قول صحابه و فقها نیز می تواند نزد حنابله از حجیت برخوردار باشد. نزد آنها بعد از قرآن و حدیث و قول صحابه و فقها، موارد دیگری هستند که از اهمیت کمتری نسبت به موارد مذکور برخوردار هستند ولی به طور کل در فقه می شود به آنها استناد کرد که این موارد عبارتند از :
حنبلیه در جایی استفاده از حدیث ضعیف را جایز می شمارد که با قرآن و سنت تعارضی نداشته باشد. از دیگر ویژگیهای فقه آنان که شهرت هم یافته است سختگیری در امر عبادات و معاملات و طهارت می باشد. یک نمونه از این سختگیریها واجب بودن مضمضه و استنشاق در وضو می باشد.
از دیگر ممیزات آنان که امری پسندیده به نظر می رسد در مورد تعیین حدود و شرایط مفتی می باشد. چند نمونه از این ویژگیها بدین نحو است :

منسوب به فرقة حنبلیه از فرق مهم اهل سنت.

💡 منت ایزد را که من باری نیم زان کاهلان کاهلی آن ره بود یا خارجی یا حنبلی

💡 این مرحله ۸۰–۱۲۰ روز پس از بارداری است که اکنون لخته خون به استخوان و گوشت تبدیل شده‌است. در این مرحله، حنفی‌ها سقط جنین را مجاز می‌دانند، فقط برخی از شافعی‌ها و حنبلی‌ها این اجازه را دارند.

💡 قاضی ابویعلی از علمای معروف مذهب حنبلی بوده که نام کامل آن بزرگوار محمد بن حسین بن خلف بن احمد است وی مولف کتاب با ارزش " الاحکام السلطانیه" میباشند که توسط انتشارات دارابن قتیبه کویت به سال 1989 چاپ شده است.

💡 وجیه ابوبکر معروف به ابن دهان نحوی ضریر واسطی از فقهای مذهب حنبلی بود. بعدها حنفی شد و زمانی که تدریس در نظامیه را عهده دار شد، چون واقف آن جا شرط کرده بود که در آن جا جز شافعی دیگر کس تدریس نکند، شافعی شد.

💡 کتاب المغنی کتابی از ابن قدامه و از منابع مهم فقه حنبلی است و می توان آن را یکی از بزرگترین و مهم‌ترین کتب فقهی در اسلام دانست.

💡 ابراهیم بن محمّد ناجی لقب‌گرفته به برهان‌الدین، کُنیه‌گرفته به ابواسحاق (۱۴۰۷–۱۴۹۵) (نسب: ابراهیم بن محمد بن محمود بن بدر، حلبی قبیبانی شافعی) واعظ، محدث، فقیه شافعی و نویسنده شامی در سدهٔ نهم هجری/پانزدهم میلادی بود. دربارهٔ شهرتش به ناجی گفته‌اند که از برای مذهب‌گردانی‌اش از حنبلی به شافعی بوده است.