حمده

( حمدة ) حمدة. [ ح َ دَ ] ( ع ص ) محمودة. ( از اقرب الموارد ): امراءة حمدة؛ اَی محمودة. ( اقرب الموارد ).
حمدة. [ ح ُ م َ دَ ] ( ع ص ) بسیار ستاینده. ( منتهی الارب ). بسیار حمدکننده اشیاء را. ( اقرب الموارد ).
حمدة. [ ح َ دَ ] ( اِخ ) حمدونة. دختر زیادبن تغبی. وی از قریه بادی از اعمال وادی آش باشد. حمدة ادیبه ای بزرگوار و شاعره ای صاحب جمال و مال بود باپارسائی و پاکدامنی. جز اینکه دوستی ادب وی را وامیداشت که با اهل آن بیامیزد. این آمیزش با پاکدامنی همراه بود. وی را شاعره اندلس لقب دادند. او راست:
و لما ابی الواشون الا فراقنا
و ما لهم عندی و عندک من ثار
و شنواعلی اسماعنا کل غارة
و قل حماتی عند ذاک و انصاری 
غزوتهم من مقلتیک و ادمعی 
و من نفسی بالسیف و السیل و النار.( از معجم الادباء ).
حمده. [ ح َ دَ ] ( اِخ ) بنت واثق الهیتینه. یکی از زنان بسیار دانشمند که در حدیث و فقه و دیگر علوم عصر خویش تبحر داشت. و در اواخر قرن چهارم هجری در بغداد میزیست و فصاحت و طلاقت لسان مخصوص داشت. وعظ و نصایح سودمندش خیلی مؤثر بوده و در مجلسی مخصوص بخویش وعظ میکرد و ابن سمعان که یکی ازمشاهیر محدثان است از وی احادیثی روایت میکند. ( قاموس الاعلام ).

بنت واثق الهیتینه یکی از زنان بسیار دانشمند که در حدیث فقه و دیگر علوم عصر خویش تبحر داشت

اسم: حمده (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: hamde) (فارسی: حمده) (انگلیسی: hamde)
معنی: سپاس و شکرگزاری

حمده یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان جازان واقع شده است.

همچنین، مضافا.

💡 پس تکبیر رکوع کند، چنان که به آخر سوره پیوسته نباشد و دست بردارد و در این تکبیر چنان که در ابتدا و تکبیر می کند تا آنگه که به حد رکوع رسد و کف هر دو دست بر زانو نهد و انگشت در راستی قبله فرو گذارد از هم گشاده و زانو بدو درنیاورد، بلکه راست دارد و پشت و سر راست می دارد چون تخته و چنان که صورت وی چون لا می شود و دو بازو از دو پهلو دور دارد و بازو به پهلو باز ننهد چون چنین بایستاد، سه بار بگوید، «سبحان الله ربی العظیم و بحمده».