حبذا

حبذا. [ ح َب ْ ب َ ] ( ع صوت ) بینی ! زهی ! نیکا! خوشا. ( مهذب الاسماء ). چه خوب است. چقدر محبوب است. و صاحب غیاث اللغة حبذا را، خوب است و بهتر است معنی کرده است: حبذاالأمر؛ خوب و نیکوست این کار

(حَ بَّ ) [ ع. ] (فعل ) چه خوب است، چه نیکوست، آفرین، خوشا.

چه نیکو است این، چه خوش است، چه خوب است، نیکا، خوشا، زهی، آفرین. &delta، برای مدح و ستایش از چیزی به کار می رود.

برای مدح واستحسان، چه خوش است، چه خوب، نیکا، خوشا
( فعل مدح ذا اسم اشاره و فاعل ) ۱ - آفرین. مرحبا.: (( حبذا این خطه یزد است یا دار الامان یا گلستان ارم یا روضه داالقرار. ) ) ( وحشی بافقی ) ۲- خوشا. نیکا.: (( مرغ بربام توره دارد و من برسر کوی حبذا مرغ که آخر پر و بالی دارد. ) ) ( سعدی )
بینی چقدر محبوب است

چه خوب است، چه نیکوست، آفرین، خوشا.

💡 به لاغ ‌گفت‌ که یا حبذا به لاغ مبین زهی رسالت مطبوع و رای مستحسن

💡 اینگفته به بنزد تو با آنکه گفته اند ای جوهر لطیف چه چیزی تو حبذا

💡 ای خوشا وقت عاشق بد نام حبذا حال رند درد آشام