توقیر

توقیر. [ ت َ ] ( ع مص ) به شکوه داشتن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). شکوهمند کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). بزرگ داشتن. ( ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). تبجیل و تعظیم. ( اقرب الموارد ). احترام. بزرگداشت. تعزیز. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). عزت و حرمت نگاه داشتن. ( غیاث اللغات ): چون به مجلس خان حاضرشوی، سلام ما بر سبیل تعظیم و توقیر به وی برسانی. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 210 ). و در آن، جانب هیبت او به رعایت رسانیده ام و شرط تعظیم و توقیر هرچه تمامتر بجای آورده. ( کلیله چ مینوی ص 103 ). توقیر من به تحقیر و تعظیم به توهین بدل گردد. ( سندبادنامه ص 72 ).
تو درشتی کن مرا دشنام ده
مر مرا تو هیچ توقیری منه.مولوی.|| حلیم شمردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || آزمودن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || آرام دادن ستور را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || خسته کردن گرانی بار یا عام است. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). مجروح کردن. ( از اقرب الموارد ). || بردبار گردانیدن. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || گردانیدن نشان و آثار جهت کسی. ( منتهی الارب )( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(تُ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - بزرگ داشتن، تعظیم کردن. ۲ - بردبار شمردن.

۱. بزرگ داشتن.
۲. بزرگ و بردبار شمردن.
۳. تعظیم و احترام.

بزرگ داشتن، بزرگ وبردبارشمردن، احترام وتغظیم
۱ - بزرگ داشتن تعظیم کردن عزت و حرمت کسی را نگاهداشتن. ۲ - آزموده کردن. ۳ - ( اسم ) بزرگداشت تعظیم. جمع: توقیرات.
به شکوه داشتن شکوهمند کردن حلیم شمردن آرام دادن ستور را. بردبار گردانیدان گردانیدان نشان و آثار جهت کسی

بزرگ داشتن، تعظیم کردن.
بردبار شمردن.

💡 در این معبد، فنا را مایهٔ توقیر طاعت کن که‌ چون ‌خاکت ‌دو عالم ‌سجده ‌وقف‌ یک ‌جبین باشد

💡 صدر اجل محمد طاهر که لفظ حمد از لطف لفظ اوست که توقیر کرده اند

💡 عزت و عزلت و توقیر و قناعت چه کند آنکه یک عمرپی نان چو سگان در تک و پوست

💡 حرفی از آیات تعظیمت رسولٌ قد خلت لفظی از عنوان توقیرت شفیع المذنبین

💡 بخدمتش برس ار آرزوست توقیرت که هر که ماند ز توقیر ماند در تقصیر

💡 تا قناعت‌ دستگاه خوان توقیر من است آب چون آیینه افکنده‌ست نان روغنم