تهیدستی

تهیدستی. [ ت َ / ت ِ / ت ُ دَ ] ( حامص مرکب ) بی چیزی. فقر. نداری. حالت تهیدست:
دو گوش و دو پای من آهوگرفت
تهیدستی و سال نیرو گرفت.فردوسی.تهیدستی و ایمن از درد و رنج
بسی بهتر از بیم با ناز و گنج.اسدی.چرا امروز چیزی بازپس ننهی
چرا نندیشی از بیم تهیدستی.ناصرخسرو.چو آید رنج باشد، چون شود رنج
تهیدستی شرف دارد بدین گنج.نظامی.بمرد از تهیدستی آزادمرد
ز پهلوی مسکین شکم پر نکرد.سعدی ( بوستان ).مشو اززیردست خویش ایمن در تهیدستی
که خون شیشه را نوشید جام آهسته آهسته.صائب.رجوع به تهیدست و تهی و دیگر ترکیبهای این کلمه شود.

تنگ دستی، ناداری، بی پولی.

بی چیزی تنگدستی فقر بی پولی.

💡 به گرد خویشتن می گردم و می گویم از مستی دو عالم آرزو در سینه دارم از تهیدستی

💡 با تهیدستی درین دریای گوهر چون صدف صد یتیم از اشک افتاده است در دامن مرا

💡 تهیدستی ندارد برگریز نیستی در پی نگه دار از شبیخون بهاران گلستانم را

💡 نشکند چون پشت شاخ میوه دار از غیرتم؟ با تهیدستی رخ خود تازه دارم همچو سرو

💡 گر تهیدستی نه واعظ مایه دیوانگی‌ست؟ چیست باعث کز درختان بید مجنون می‌شود؟!

💡 کنار من ندیده روی مطلب از تهیدستی در این وادی کمند نارسا افتاده آغوشم