ته دیگ

ته دیگ. [ ت َه ْ ] ( اِ مرکب ) ته گیره. چیزی که از طعام برشته، ته دیگ چسبیده باشد. ( آنندراج ): ته دیگی؛ جزء برشته ای ازغذا که به دیگ می چسبد. ( ناظم الاطباء ). قسمتی از پلویا چلو که در ته دیگ رنگ سرخ گیرد و برنجها بهم پیوسته میگردد. قسمت زیرین پلو و چلو که سرخ و سخت شده باشد. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به ته شود.
- ته دیگ تراشیدن؛ بد نواختن ذات اوتاری. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).

(تَ ) (اِمر. ) ورقه ای از برنج، سیب - زمینی یا نان که در ته دیگ چسبیده و برشته شده باشد.

مقداری از پلو که در تهِ دیگ چسبیده و برشته شده باشد، ته گیره.

( اسم ) ورقه ای از پاکیزه کردنپیراستن پاک داشتن. ۲ - پاکیزه کردن اخلاق. ۳ - اصلاح کردن از عیب و نقص ( شعر یا نثر را ). ۴ - ( اسم ) پیرایش. ۵ - پاکیزگی. جمع: تهذیبات. یا تهذیب اخلاق. ( علم ). یا تهذیب نفس.

ورقه‌ای از برنج، سیب - زمینی یا نان که در ته دیگ چسبیده و برشته شده باشد.

💡 وژوه قطره باران که می چکد از سقف چنانکه بکران ته دیگ و طلمه نام کماج

💡 بر اوج ملک شاه که گردون دیگرست رأی تو هست ثابته دیگر آمده

💡 وان بادریسه هفته دیگر غضاره شد و اکنون غضاره همچو یکی غنج پیسه گشت