تلمذ

تلمذ. [ ت َ ل َم ْ م ُ ] ( ع مص ) شاگردی کردن. ( دهار ). شاگردی. ( غیاث اللغات ). شاگردی و شاگردی کردن. ( آنندراج ). آموختن. یقال: تلمذ عند فلان؛ ای تعلم. ( ناظم الاطباء ). شاگرد کسی گردیدن: تلمذ لفلان. ( از المنجد ). || کودک را بشاگردی گرفتن. ( از المنجد ). چون در اغلب کتب لغت موجود نیست و بجای آن «تتلمذ»... است از این رو آن را جزو غلطهای مشهور می شمارند ولی صاحب معیاراللغة تتلمذ و تلمذ، هر دو را ذکر کرده است. ( نشریه دانشکده ادبیات تبریز سال اول شماره 2 ).

(تَ لَ مُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) شاگردی کردن.

شاگرد شدن، شاگردی کردن، در نزد استاد یا معلم درس خواندن و چیزی آموختن.

شاگردشدن، شاگردی کردن، درنزداستاددرس خواندن
۱ - ( مصدر ) شاگردی کردن شاگرد شدن درس خواندن. ۲ - ( اسم ) شاگردی. جمع: تلمذات.

شاگردی کردن.

💡 شیخ طوسی در دوران جوانی به درجه اجتهاد رسید و کتاب تهذیب الاحکام را در این دوره و با پیشنهاد استادش، شیخ مفید تألیف کرد. وی پنج سال شاگردی شیخ مفید کرد. بعد از مرگ شیخ نزد شاگرد او سید مرتضی حاضر شد و ۲۳ سال تلمذ کرد.

💡 تحصیلات ابتدایی نظامی در دبستان «دانش اسالم» بود او در ادامه به مدرسه علمیه‌ای واقع در روستای تیتک تالش، نزد دایی خود به تلمذ و فراگرفتن دروسطلبگی و دینی آن روزگار پرداخت. اما بعد از مدتی از تیتک به مدرسه‌ای واقع در روستای سیاه بیل اسالم منتقل شد و در این مدرسه بخش عمده تحصیلات مقدماتی خود را در صرف و نحو و فقه و ادبیات فارسی ادامه داد.

💡 ابو جعفر محمد بن حسن طوسی، فقیه، محدّث، رجالی، مفسّر، متکلّم و محقّ شیعه - ملقب به شیخ الطائفه - در سال ۳۸۵ هجری در منطقه طوس خراسان به دنیا آمد. شیخ طوسی در دوران جوانی به درجه اجتهاد رسید و کتاب تهذیب الاحکام را در این دوره و با پیشنهاد استادش، شیخ مفید تألیف کرد. وی پنج سال شاگردی شیخ مفید کرد. بعد از مرگ شیخ نزد شاگرد او سید مرتضی حاضر شد و ۲۳ سال تلمذ کرد.

💡 وی دروس خارج یا عالی حوزوی را نیز تا حدودی در تبریز و قم تلمذ نمود و برای تکمیل آن راهی حوزه علمیه نجف شد و مدت ۱۰ سال در جلسات فقهی و اصولی مراجعی چون سید ابوالقاسم خویی، سید محسن حکیم، سید عبدالهادی شیرازی، حسین حلی و کاشف الغطاء شرکت نمود. و در دروس خارج سید محمدهادی میلانی در کربلا نیز شرکت می‌کرد. وی از همه استادان مذکور در عراق اجازه اجتهاد کسب نمود و در سال ۱۳۸۲ قمری به ایران برگشت.

💡 ابن خفیف نزد استادان متعددی در تصوف، حدیث، فقه و کلام تلمذ کرد. او از جمله عارفانی بود که به کسب علوم ظاهر نیز اهمیت زیادی می‌داد و به همین سبب در میان اهل علوم مختلف صاحب اعتبار بود.