تعلیم

تعلیم. [ ت َ ] ( ع مص ) بیاموختن و بیاگاهانیدن. ( تاج المصادر بیهقی ). آموزانیدن و بیاگاهانیدن. ( دهار ). آموزانیدن و آگاه کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). کسی را چیزی آموختن. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). آموختن و تربیت و تأدیب. ( ناظم الاطباء ): وی دو تدبیر و تعلیم بد کرد که روزگارها در آن باید تا او را در توان یافت و از هردو خداوند پشیمانست. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 329 ).
چون نیاموختی چه دانی گفت 
که به تعلیم شد جلیل جریر.ناصرخسرو.پس تعلیم دیگران، که اگر به افادت دیگران مشغول شود و در نصب خویش غفلت ورزد همچون چشمه ای باشد که از آب او همگنان را منفعت حاصل می آید و او از آن بی خبر. ( کلیله و دمنه ).
در این تعلیم شد عمر و هنوز ابجد همی خوانم 
ندانم کی رقوم آموز خواهم شد به دیوانش.خاقانی.کوهکن تعلیم خارا سفتن از فرهاد داشت 
هرچه کرد از کاوش مژگان شیرین یاد داشت.کلیم ( از آنندراج ).ز سرو خوش خرام او که غافل میتواندشد
که دل تعلیم از خود رفتن از رفتار او دارد.صائب ( از آنندراج ).ورجوع به تعلیم در اساس الاقتباس چ مدرس رضوی ص 344 شود. || نشان لشکریان بر خود بستن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || گذاشتن علامت و نشانی بخاطر شناسائی او. ( از اقرب الموارد ). || فارسیان بمعنی لازم نیز آورده اند. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). آموختن: 
گروهی دید گرداگرد یوسف 
پی تعلیم دین، شاگرد یوسف.جامی ( از غیاث اللغات ).و رجوع به ترکیبهای این کلمه شود.

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) یاد دادن.

۱. علم یا هنری را به کسی یاد دادن، کسی را چیزی آموختن.
۲. آموزش.

علم یاهنری رابکسی یاددادن، کسی راچیزی آموختن
۱ -( مصدر ) آموختن دانش آموختن یاد دادن. ۲ - ( اسم ) آموزش. جمع: تعلیمات. یا تعلیم و تعلم. یاد دادن و یاد گرفتن.
بیاموختن

💡 آتش عشق نگر در همه چیزی ور نی مرغ را نغمه عشاق که کردی تعلیم

💡 به تعلیم اجل، آن غافل مست چو سایه زیر آن دیوار بنشست

💡 وان که به تعلیمگه ماه و سال شکل الف را نشناسد ز دال