تزویج

تزویج. [ ت َ زْ ] ( ع مص ) مرد را زن دادن وزن را شوی دادن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( از زوزنی ) ( از ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) ( از دهار ) ( منتهی الارب ) ( از غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). و زوجناهم بحور عین. ( قرآن 44 و 52 / 20 ). || جفت و قرین کردن. ( زوزنی ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). چیزی را به چیزی قرین کردن. ( از المنجد ). فردی را قرین فرد دیگر کردن: 
خطبه تزویج پراکنده کن 
دختر خود نامزد بنده کن.نظامی. || در بیت زیر، ظاهراً بمعنی بهم آمیختن، همبستر شدن: 
به پاکی مریم ازتزویج یوسف 
به دوری عیسی از پیوند عیشا.خاقانی.

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) همسر گرفتن، جفت گرفتن.

زناشویی کردن، همسر گرفتن.

مردرازن دادن، زن راشوهردادن، همسرگرفتن
۱-( مصدر ) همسر گرفتن جفت گرفتن. ۲- ( اسم ) زنا شویی. جمع: تزویجات.

همسر گرفتن، جفت گرفتن.

💡 شد است از بهر تزویجت مهیا که گردد خانه زان ماهت ثریا

💡 با هم این هر دو را کند تزویج نفس پاک پیر روشن دم

💡 به پاکی مریم از تزویج یوسف به دوری عیسی از پیوند عیشا