بیعار

بی عار. ( ص مرکب ) ( از: بی + عار ) بی ننگ. بی درد. آنکه از عار نپرهیزد. ( یادداشت مؤلف ). آنکه از هیچ عیبی ننگ نداشته باشد. ( ناظم الاطباء ).
- امثال:
زنهای طهران چقدر بی عارند
دیزی بازاری وسمه میگذارند.( ازیادداشت مؤلف ). || باعار ( از اضداد است ):
جهان را فخر باشد خدمت من عار نی ایرا
که من از گوهر و اصل و نژاد و فخربی عارم.سوزنی.رجوع به عار شود.
- بی عار و بی کار؛ ولگرد و بی نام و ننگ.
- بی عار و ننگ؛ که از عار و ننگ نپرهیزد.
- || با عار و ننگ ( از اضداد است ). ( یادداشت مؤلف ). رجوع به عار و ننگ شود.

[ فا - ع. ] (ص مر. ) کسی که از کارهای ناشایست ننگ نداشته باشد.

کسی که از هیچ عیبی ننگ نداشته و از کارهای ناشایست شرم نداشته باشد، بی ننگ.

( صفت ) کسی که از کارهای ناشایست ننگ نداشته باشد بی ننگ.

💡 نتوان سوخت برای دگران بی نسبت کامجو را دل بیعار در آتش دارد

💡 که مجلس نیست با ایشان وفادار بجز شش هفت تن بیکار و بیعار

💡 تو بیعاری و خصم بی فخر ازیرا که کرد از نهانی خدا آشکاری

💡 از بسکه خجل گشته ز ناکامی مطلب محرومی عاشق دل بیعار پسندد

💡 که مجلس نیست با ایشان وفادار به جز شش هفت تن بیکار و بیعار