بیحاصل

بی حاصل. [ ص ِ ] ( ص مرکب ) بیهوده. بی فایده. بی نفع. بلاجدوی. لاطائل. ( یادداشت بخط مؤلف ):
خار یابد همی ز من در چشم
دیو بی حاصل دوالک باز.ناصرخسرو.ز بهر چیز بی حاصل نرنجی به بود زیرا
بسی بهتر سوی دانا ز مرد ژاژخای ابکم.ناصرخسرو.میدهد دل مر تو را کاین بیدلان
بی تو گردند آخر از بیحاصلان.مولوی.نیکخواهانم نصیحت میکنند
خشت در دریا زدن بیحاصل است.سعدی.من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی حاصل
من از افسون چشم مست و او از بوی گیسویت.حافظ.قلب بی حاصل ما را بزن اکسیر مراد
یعنی از خاک در دوست نشانی بمن آر.حافظ.ریخت چون دندان امید زندگی بیحاصل است
مهره چون برچیده شد بازی به آخر میرسد.صائب.

بیهوده ٠ بی فایده ٠ بی نفع ٠

💡 زاهد از خشکی سراب وادی بیحاصلیست طعنه ها دارد بدریا هر که دامانش ترست

💡 گرچه از داغ تو سوزد دل بیحاصل من نزنم دم که کسی بو نبرد از دل من

💡 کمال خسته دل و نامراد و بیحاصل چه باشد ار به مرادی رسد ز دولت دوست

💡 در نسخهٔ بیحاصل هستی چه توان خواند زان خط‌که غبار ‌نفسش زبر و زبر شد

💡 هر علم که در مدرسه آموخته بودم جز عشق تو بیحاصلی و بی ثمری بود

💡 سوخت در عشق بتان خجلت بیحاصلیم آتشین گریه ام از گل عرق بید گرفت