دنائت

(دَ ئَ ) [ ع. دنائة ] (اِمص. ) پستی، نانجیبی.

فرومایه شدن، پست و ذلیل شدن، پستی، فرومایگی، پست فطرتی.

( اسم ) ۱ - پستی پست فطرتی نانجیبی. ۲ - لئامت خست.

پستی، نانجیبی.

💡 سرکشید امروز بیدل از بنای اعتبار آنقدر پستی ‌که نتوان از دنائت عار کرد

💡 به افسون دنائت غافلی از ننگ پامالی به پستی متهم هرگز نمی‌داند زمین خود را

💡 سفله از فرط دنائت ایمن است از حادثات هیچ مؤمن خون نریزد اشتر جلّال را

💡 تحصیل دستگاه تنعم دنائت است چندان‌که ریشه موج زند در زمین دود

💡 ندانم ازکجا دل بستهٔ این خاکدان‌گشتی دنائت پشه‌ای داری‌که نتوان از زمین‌کندت

💡 دنائت بس که شد امروز مغرور غنا بیدل زمین هم بال وپر دارد به ناز آسمانی‌ها