دانگی

کلمه «دانگی» به چیزی گفته می‌شود که با تقسیم مساوی و سهم‌به‌سهم میان چند نفر انجام شود و منسوب به «دانگ» است. این واژه معمولاً برای هزینه‌هایی به کار می‌رود که در گردش، مهمانی، پیک‌نیک، سفر یا خرید مشترک بین افراد تقسیم می‌شود و هر کس سهم خود را پرداخت می‌کند. در مهمانی یا سفر دانگی، افراد با هم غذا می‌خورند یا سفر می‌روند، اما هر کس هزینه خود را می‌پردازد و مخارج به صورت تساوی میان شرکت‌کنندگان تقسیم می‌شود. «دانگی» همچنین به پولی گفته می‌شود که هر فرد برای سهم خود از هزینه‌ها می‌پردازد و نشان‌دهنده تقسیم منصفانه مخارج است. این مفهوم علاوه بر پرداخت هزینه، روح همکاری و مشارکت در فعالیت‌های جمعی را نیز نمایان می‌کند. کاربرد این واژه در فرهنگ اجتماعی، اقتصاد خرد و روابط دوستانه یا خانوادگی رایج است و نشان می‌دهد که افراد مسئولیت سهم خود را بر عهده دارند. به طور کلی، «دانگی» بیانگر تساوی، عدالت و سهم‌پردازی در امور مالی مشترک است و افراد را به رعایت انصاف در مخارج دعوت می‌کند.

تصویر معنی دانگی

لغت نامه دهخدا

دانگی. ( ص نسبی ) منسوب به دانگ. || هم خرج شدن بطور تساوی در گردش و یا ناهار و یا شام. پیک نیک. شرکت در ادای مخارج و مهمانی و یا سفری یا خرید چیزی. مهمانی دانگی یا سفر دانگی آن است که هر فرد خرج خود را متحمل است یعنی با اینکه با یکدیگر چون خانواده صرف غذا می کنند در آخر هر کس سهم خرج خود را میپردازد. تناهد؛ هر کس چیزی از نفقه بیرون آوردن و نهادن برابر یکدیگر. ( منتهی الارب ). نَهد، نِهد؛ نفقه و هزینه که در سفر هر یک از رفیقان برابر یکدیگر برآورند. ( منتهی الارب ). || ( اِ ) سدس. ( زمخشری ). دانق. شش یک.
دانگی. ( اِخ ) دهی است از دهستان سگوند بخش زاغه شهرستان خرم آباد. واقع در 15هزارگزی باختر زاغه. راه شوسه خرم آباد به بروجرد از میان این آبادی میگذرد. جلگه و معتدل است و مالاریایی دارای 246 سکنه، آب آن از سراب دانگی تأمین میشود. محصول آنجا غلات و لبنیات است و شغل اهالی آن زراعت و گله داری و راه آن اتومبیل روست و ساکنین از طایفه سگوند هستند و زمستان به قشلاق میروند. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6 ).