خودبخود. [ خوَدْ / خُدْ ب ِ خوَدْ / خُدْ ] ( ق مرکب ) بی واسطه. بی علتی. بی عاملی. بی فاعلی. بی دخالت دیگری. ( یادداشت مؤلف ). بمیل و اراده خود. بدون جهت و سبب و میل دیگری. ( ناظم الاطباء ):
تویی آن مرغ کآتش آوردی
خودبخود قصد سوختن کردی.خاقانی.پس بکوشی و به آخر از کلال
خودبخود گوئی که العقل عقال.مولوی.
۱ - بمیل واراده خود. ۲ - بدون جهت بی سبب.
spontaneo
💡 بر آتش چو دیک تو خود را میجو میجوش تو خودبخود مرو بر هر سو
💡 نزدیکتری تو چونکه از من بر من هم راه مرا ز خودبخود کن نزدیک
💡 خودبخود گل می کند اسرار دلها، تا به کی همچو بوی غنچه ضبط راز پنهانش کنم
💡 عجب نباشد اگر جام میشود در بزم برنگ ساغر خورشید خودبخود گردان
💡 خودبخود چون غنچه واشد عقده ها از کار من تا درین بستانسرا دست و دلم از کار شد
💡 خواند بزاری خودبخود از لحن و قول باربد مغزش درون کالبد گوئی نکیسا ریخته
