خضیب

خضیب. [ خ َ ] ( ع ص ) خضاب داده شده. رنگ کرده شده. رنگین. ( یادداشت بخط مؤلف ):
لاله میان دشت بخندد همی ز دور
چون پنجه عروس بحنّا شده خضیب.رودکی.خمار در سر و دستش بخون هشیاران
خضیب و نرگس مستش بجادویی مکحول.سعدی.- الکف الخضیب؛ نام ستاره ای است. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
- امراءة خضیب؛ زنی که خود را رنگ کرده برای آرایش.
- بنان خضیب؛ انگشت رنگ کرده شده. انگشت رنگین.
- کف خضیب؛ کف دستی که برای زینت رنگین کرده اند:
می دیرینه گساریم بفرعونی جام
از کف سیم بناگوشی با کف خضیب.منوچهری.
خضیب. [ خ َ ] ( ص نسبی ) انتساب خضاب کردن بریش را می رساند. ( از انساب سمعانی ).

(خَ ) [ ع. ] (ص. ) حنا بسته، خضاب کرده.

رنگین، خضاب کرده شده، رنگ کرده شده.

( صفت ) رنگ بسته حنا بسته. یا کف حضیب. کف دست رنگ کرده.
انتساب خضاب کردن بریش را می رساند

حنا بسته، خضاب کرده.

💡 لاله میان کشت بخندد همی ز دور چون پنجهٔ عروس به حنّا شده خضیب

💡 لباس نو همه بر تن ز اطلس دیبا به کف خضاب چو کف الخضیب بسته تما

💡 کف الخضیب داشت فلک ورنه گفتمی بر سوک مهر جامه فرو زد مگر به نیل

💡 به خون دیده کفم شد خضاب در غم تو خروش و ناله من بر شده به کف خضیب

💡 روزی که پنج ها شود اندر مصاف گاه از خون کشتگان ملک الموت را خضیب

💡 از خون سر رنگین شد دست داماد کفّ الخضیب است این یا پنچۀ حور