حرف گیر

حرف گیر. [ ح َ ] ( نف مرکب ) عیب گیرنده. عیب گیر. خطابگیر. خطاگیرنده. ( شرفنامه منیری ). خرده گیر. نقاد سخن. ناقد. نکته گیر در گفتار. عیب جوی در سخن:
قلم درکش به حرف دست سایم
که دست حرف گیران را نشایم.نظامی.خدایا حرفگیران در کمینند
حصاری ده که حرفم را نبینند.نظامی.چو حرفم برآید درست از قلم
مرا از همه حرفگیران چه غم.سعدی.زبان همه حرفگیران ببست
که حرف بدش برنیامد ز دست.سعدی.خوشوقت کسانی که ز پا بنشستند
در بر رخ مردمان نادان بستند
کاغذ بدریدند و قلم بشکستند
وز دست و زبان حرفگیران رستند.سعدی. || عیب جو در هر چیز. مطلق ناقد. مطلق نکته گیر:
بگویند از این حرفگیران هزار
که سعدی نه اهل است و آمیزگار.سعدی.|| مصحح. غلطگیر.

( ~. ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) نکته گیر، عیب جو.

خرده گیر، نکته گیر، عیب گیر، عیب جو: چو حرفم برآمد درست از قلم / مرا از همه حرف گیران چه غم (سعدی۱: ۴۹ ).

( صفت ) خرده گیر ایراد گیرنده.

نکته گیر، عیب جو.

💡 یکی پند گیرد، دگر ناپسند نپردازد از حرف گیرد به پند

💡 چو حرفم برآید درست از قلم مرا از همه حرف گیران چه غم؟

💡 نبود حدیث مستان ز گزند حشو خالی نخورند چون نزاری غم ریش حرف گیران

💡 قلم در‌کش به حرف دست سایم که دست حرف گیران را نشایم

💡 خدایا پرده‌ای بر عیب من کش زبان حرف گیران در دهن کش

💡 خدایا حرف گیران در کمینند حصاری ده که حرفم را نه بینند