زرگر

زرگر. [ زَ گ َ ] ( ص مرکب ) بمعنی زرساز. ( آنندراج ) ( فرهنگ فارسی معین ). ( از: «زر» + «گر»، پسوند صنعت و شغل ). کسی که با زر کار کند. آن که آلت زرین سازد. ( حاشیه برهان چ معین ). صیاغ. صواغ. صائغ. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). و بمعنی اعم آنکه ادوات از زر و سیم و جواهر سازد. ( حاشیه برهان چ معین )

(زَ گَ ) سازندة زیورآلات طلایی.

کسی که پیشه اش ساختن زینت آلات و چیزهای دیگر از زر است، طلاساز.

زرساز، کسی که پیشه اش ساختن زینت آلات اززرباشد
( صفت ) ۱ - کسی که با زر کار کند آنکه آلتهای زرین سازد زر ساز. ۲ - آنکه ادواتی از سیم و زر و جواهر سازد. یا زرگر چرخ آفتاب.
خلیل... دررشت صرافی می کرد و بخدمت جمشید خان تردد داشت.

💡 وز اختران معاینه دیدم‌کنار چرخ زانگونه‌کز قراضهٔ زر نطع زرگرا

💡 زرگر شده ست باغ که حوران روضه را از در و زر قلاده و زیور کند همی