کورتون، در اصل نام تجاری رایج برای دستهای از داروهای استروئیدی ضدالتهاب است که در حرفهٔ پزشکی کاربرد گستردهای دارند. این ترکیبات که بهطور علمی تحت عنوان گلوکوکورتیکوئیدها شناخته میشوند، شباهت ساختاری به هورمونهای طبیعی ترشحشده از قشر غدهٔ فوقکلیوی دارند. استفادهٔ اصلی و اولیهٔ آنها، مهار فرآیندهای التهابی و تعدیل پاسخهای سیستم ایمنی بدن در شرایط مختلف پاتولوژیک است.
این داروها بهواسطهٔ اثرات قدرتمند ضدالتهابی و سرکوبکنندگی ایمنی، در درمان طیف وسیعی از بیماریها بهکار میروند. از جملهٔ این موارد میتوان به بیماریهای روماتیسمی مانند آرتریت روماتوئید، بیماریهای التهابی روده مانند کرون و کولیت اولسراتیو، بیماریهای پوستی شدید مانند پسوریازیس و درماتیت، بیماریهای تنفسی مانند آسم شدید و همچنین در برخی از بیماریهای خودایمنی و آلرژیک اشاره کرد. گاه در پروتکلهای درمانی خاص مانند پیشگیری از رد پیوند اعضا نیز مورد استفاده قرار میگیرند.
با این وجود، مصرف این داروها بهویژه در دوزهای بالا یا دورههای درمانی طولانیمدت، عاری از عوارض جانبی قابلتوجه نیست. عوارضی چون افزایش قند خون، فشار خون بالا، پوکی استخوان، افزایش وزن، تغییرات خلقی و افزایش استعداد ابتلا به عفونتها ممکن است رخ دهند. بنابراین، تجویز کورتونها همواره باید تحت نظارت دقیق پزشک و با درنظرگرفتن دقیق نسبت سود به ضرر، با کمترین دوز مؤثر و برای کوتاهترین دورهٔ زمانی لازم صورت پذیرد و قطع ناگهانی آنها بدون دستور پزشک میتواند خطرات جدی بههمراه داشته باشد.
