لغت نامه دهخدا
پاکنه. [ ک َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) آنجایی از تون که گلخن تاب ایستد تیز کردن آتش را.
پاکنه. [ ک َ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) آنجایی از تون که گلخن تاب ایستد تیز کردن آتش را.
(کَ نِ یا نَ ) (اِمر. ) ۱ - جای پا یا پله ای که در کاریز و قنات و مانند آن کنده باشند. ۲ - جایی از تون که تونتاب برای تیز کردن آتش ایستد.
جای پا یا پله که داخل قنات، کاریز، پی آب، یا جای دیگر کنده باشند.
جای پایاپله که درداخل قنات یاکاریزپی آب کنده باشد
( اسم ) ۱- جای پا یا پله ای که در کاریز و قنات و مانند آن کنده باشند. ۲- آنجای از تون که تونتاب برای تیز کردن آتش ایستد.
آنجای از تون که گلخن تاب ایستد تیز کردن آتش را
جای پا یا پلهای که در کاریز و قنات و مانند آن کنده باشند.
جایی از تون که تونتاب برای تیز کردن آتش ایستد.
💡 گفتم آیا کدام پاکنهاد کرده آهنگ و عزم راه جنان