مستخف

مستخف. [ م ُ ت َ خ ِف ف ] ( ع ص ) سبک شمرنده. ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). استخفاف کننده. خواردارنده. ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ): این امیر مستخف است و حق خدمت نمی شناسد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 654 و چ فیاض ص 866 ). و رجوع به استخفاف شود.
مستخف. [ م ُ ت َ خ َف ف ] ( ع ص ) سبک داشته. سبک شمرده شده. || بی ارزش. پست:
که مرا این علم آمد زان طرف
نی ز شاگردی سحر مستخف.مولوی ( مثنوی ).فوقی آنجاست از روی شرف
جای دور از صدر باشد مستخف.مولوی ( مثنوی ).و رجوع به استخفاف شود.
مستخف. [ م ُ ت َ فِن ْ ] ( ع ص ) مستخفی. نعت فاعلی از مصدر استخفاء. رجوع به مستخفی و استخفاء شود. || مستتر. پنهان. پوشیده: سواء منکم من أسرالقول و من جهر به و من هو مستخف باللیل و سارب بالنهار. ( قرآن 11/13 ).

(مُ تَ خَ ) [ ع. ] ۱ - (اِفا. ) سبک شمرده، خو ار داشته. ۲ - (ص. ) خوار، زبون.

کسی که خوار و سبک شمرده شده، خواروزبون.

( اسم ) سبک شمرنده خواردارنده جمع: مستخفین.

[ویکی الکتاب] معنی مُسْتَخْفٍ: کسی که مخفیانه حرکت می کند
ریشه کلمه:
خفی (۳۴ بار)

سبک شمرده، خو ار داشته.
خوار، زبون.

💡 گفتم بجهم همچو کبوتر ز کفت گفت ار بجهی کند غمم مستخفت

💡 که مرا این علم آمد زان طرف نه ز شاگردی سحر مستخف

💡 چاره خشک و بی‌مدد نفخه ایزدی بود کوست به فعل یک به یک نیست ضعیف و مستخف

💡 گاهی کشیده ضربت دندان مستخف گاهی چشیده شربت زندان روزگار

💡 به یاری‌های شمس الدین تبریز شود بس مستخف و مستهام او