فضال

فضال. [ ف ِ ] ( ع مص ) همدیگر افزون آمدن. || فزونی جستن. || نبرد کردن در افزونی. ( منتهی الارب ).

کثیرالفضل، دارای فضل بسیار.
می، شراب.

هدیگر افزون آمدن. یا فزونی جستن.

💡 یکی نامداری که از پشت آدم نیامد به افضال او هیچ فضلی

💡 عاری ز طاعت آمده پیش تو خلعتی پوشان ز جامه خانه افضال در برش

💡 بوالفضولان همگی مفضالند بی اصولان همه طناز شدند

💡 ننمود اندر او به وجه کمال صورت ذوالجلال و الافضال

💡 جسته سرمایه از صفت تأیید بسته پیرایه از کفت افضال

💡 گر نکردی رحمت و افضالتان در شکستی چوب استدلالتان