غفو

غفو. [ غ َف ْوْ ] ( ع مص ) غفو کسی؛ به خواب شدن و خفتن او. ( از منتهی الارب ). خوابیدن یا چرت زدن و یا به خواب سبک رفتن. ( از اقرب الموارد ). || غفو کسی یا چیزی؛ برآمدن او بر آب. ( از منتهی الارب ): غفا الشی ٔ؛ طفا علی الماء. ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) پشته بلند که آب بر آن نرود. ( منتهی الارب ). زُبیَه. ( اقرب الموارد ). || مغاکی جهت شکار شیر. ( ناظم الاطباء ).
غفو. [ غ ُ ف ُوو ] ( ع مص ) به معانی غَفْوْ در حالت مصدری. رجوع به غَفْوْ شود.

بمعانی غفو در حالت مصدری

💡 ابراهیم غفوری (زاده ۱ تیر ۱۳۳۹ - تهران) فیلم‌بردار اهل ایران است.

💡 چینی به مرگ فغفور کاری دگر ندارد از درد حقگذاری جز موی سرگشودن

💡 که فغفور را نه گناهی درین نه از لشکرش آمده دود کین

💡 خبر شد همانگه به فغفور چین که گشت دگر گشت چرخ برین

💡 چو با شاه فغفور گستاخ شد به پیش اندر آمد سوی کاخ شد