غافل

غافل. [ ف ِ ] ( ع ص ) بی خبر. ناآگاه. ( دهار ). گول. ( نصاب ). بیخود. ( ترجمان علامه جرجانی ). بی خرد. نادان که درکارها اهمال و فروگذاری کند. دائر. غارّ. غیهب. غمر: اغترار؛ غافل شدن. تهو؛ غافل شدن. ( منتهی الارب )

(فِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - ناآگاه، بی خبر. ۲ - نادان، بی خرد.

۱. آن که در امری اهمال و غفلت کند، غفلت کننده.
۲. ناآگاه، بی خبر.
۳. فراموش کار.
* غافل شدن: (مصدر لازم )
۱. غفلت کردن: دریغا که مشغول باطل شدیم / ز حق دور ماندیم و غافل شدیم (سعدی۱: ۱۸۴ ).
۲. بی خبر ماندن.
۳. فراموش کردن.

غفلت کننده، آنکه درامری اهمال وغفلتکند، نا آگاه، بی خبر، فراموشکار
( اسم ) ۱ - غفلت ورزنده. ۲ - بیخبر نا آگاه. ۳ - بیخرد نادان. یا غافل غافل. ۱ - بسیار بیخبر. ۲ - بسیار نادان.
ابن صخر برادر بنی قریم بن ساهله است.

💡 چون کار روزگار بیک حال کس ندید غافل کسی که فکرت دور زمان کند

💡 مخفت ای دیده چندان غافل و مست چو هشیاران برآور در جهان دست

💡 عشق گوید غافلی از حال من از بد ونیک و ازین افعال من