عدو

عدو. [ ع َدْوْ ] ( ع مص ) دویدن اسب. ( منتهی الارب ). || دویدن خواستن اسب. ( منتهی الارب ) ( فرهنگ نظام ). || ستم کردن بر کسی. || درگذشتن از حد. || بازگردانیدن و مشغول کردن از کار. || برجستن به سر کسی. || تجاوز کردن. || درگذشتن از کار و ترک دادن. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). جاوزه و ترکه. || دستبرد زدن دزد بر قماش. و اللص علی القماش. ( از اقرب الموارد ). || دشمنی کردن. ( از قطرالمحیط ).
عدو. [ ع ِدْوْ ] ( ع اِ ) درازی و پهنای چیزی. || حد و نهایت چیزی. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). || سنگ تنک که بدان چیزی را پوشند. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). ج، عداء.
عدو. [ ع ُ دُوو ] ( ع مص ) دویدن اسب. || دویدن خواستن اسب. || ستم کردن بر کسی. || درگذشتن از حد. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). || دشمنی کردن. ( از قطرالمحیط ).
عدو. [ ع َ دُوو ] ( ع ص ) دشمن. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). و در فارسی بدون تشدید واو بکار رفته است. بدخواه. خلاف صدیق. مقابل دوست. ج، اَعداء:
کنون کاین سپاه عدو گشت پست
از این پس ز کشتن بداریددست.دقیقی.ز بهرام گردون به بهرام روز
ولی را بساز و عدو را بسوز.فردوسی.به رزم ریزد، ریزد چه چیز، خون عدو
به صید گیرد، گیرد چه چیز، شیر ژیان.فرخی.دولت او غالب است بر عدو و جز عدو
طاعت او واجب است بر خدم و جز خدم.منوچهری.این عاریتی تن، عدوی تست،عدو را؟
دانا نگرد خیره چنین تنگ در آغاو.ناصرخسرو.ابلیس عدوست مر ترا زیرا
تو آدم اهل علم و احکامی.ناصرخسرو.گر عدوی من به مشرق است، ز مغرب
آسان من نیز خود بدو برسانم.ناصرخسرو.از دیو وفا چرا طمع داری
هرگز جوید کس از عدو دارو؟ناصرخسرو.از عدوی سگ صفت، حلم و تواضع مجوی
زانکه به قول خدای نیست شیاطین امین.خاقانی.گر به ملک افراسیاب آید عدو
شاه، کیخسرومکان باد از ظفر.خاقانی.گر گذری کند عدو بر طرف ممالکت
زحمت او چه کم کند ملک ترا مقرری.خاقانی.ز هر مقراضه کو چون صبح رانده
عدو چون میخ در مقراض مانده.

(عَ ) [ ع. ] (اِ. ص. ) دشمن، خصم. ج. اعداء.

خصم، دشمن.

خصم، دشمن، اعدائ جمع اعادیدرفارسی عدونیزمیگویند
( صفت اسم ) دشمن بد خواه مقابل دوست صدیق جمع اعدائ جمع الجمع اعادی.

[ویکی الکتاب] معنی عَدُوَّ: دشمن -دشمنان (کلمه عدو به معنای دشمن است که هم بر یک نفر اطلاق میشود، و هم بر جمع دشمنان)
معنی عَادِیَاتِ: به سرعت دوندگان (از مصدر عدو، به معنای دویدن به سرعت )
معنی لَا تَعْدُ عَیْنَاکَ عَنْهُمْ: آنان را رها مکن - آنان را از چشم خود نینداز(اصل معنای عدو تجاوز است )
معنی عَدْواً: ظلم - تجاوز(عدو به معنای تجاوز و ضد التیام است که اگر نسبت به قلب ملاحظه شود عداوت و دشمنی را معنا میدهد، و اگر نسبت به راه رفتن ملاحظه شود معنای دویدن را، و نسبت به اخلال در عدالت در معامله معنای عدوان و ظلم را میدهد، و به این معنا در آیه فیسبوا...
ریشه کلمه:
عدو (۱۰۶ بار)

دشمن، خصم.
اعداء.

💡 فشاند جان عدو بر هوا به جای غبار براند خون عدو بر زمین به جای میاه

💡 کی می توان شمرد کجا می توان نوشت این غم که همچو وصف عدو بی کران فتاد

💡 آن الم از دلم نشد نیم دمک برون که او بر سر کشتهٔ عدو رفت و نشست یک دمک

💡 شنیتسلر از معدود نویسندگانی است که توانسته آن طور که باید فروید را شناخته و او را به دیگران بشناساند.

💡 عدو ابله است ورنه خرد آن بود که مردم دم اژدها نگیرد پی شیر نر نیاید

💡 زبان خنجر او داده مهلتی به عدو ولی به قتل ویش با اجل یکیست زبان