زبان آرامی

( زبان آرامی ) زبان آرامی. [ زَ ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) لهجه ای از زبان سامیان بدوی مشرق فرات. رجوع به «آرامی » شود.

( زبان آرامی ) لهجه ای از زبان سامیان بدوی مشرق فرات

زبان‌آرامی
زبانی از شاخه زبان‌های سامی، از خانواده زبان‌های حامی‌سامی، که در بخش‌هایی از جنوب غربی آسیا رایج بوده است.
از زبان‌های منطقه باستانی سوریه است که شامل زبان‌های کنعانی مانند عبری، فنیقی، موآبیت نیز می‌باشد. الفبای‌آرامی به طور گسترده‌ای برای سایر زبان‌ها پذیرفته شده‌است.

💡 زبان آرامی باستان نخستین مرحله زبان آرامی است که در قرن سوم در حدود دوران شاهنشاهی ساسانی جای خود را به زبان آرامی میانه داد.

💡 آشوری‌ها[الف]، مردمی هستند که ریشه آن‌ها به مردم سامی در بین‌النهرین باستان می‌رسد. آن‌ها علاوه بر زبان محل سکونت خود، به زبان آرامی نو آشوری (زبانی از خانواده زبان‌های سامی) سخن می‌گویند و بیشتر آن‌ها پیرو مسیحیت سریانی هستند. سرزمین آشوری‌ها اکنون در شمال کشور عراق (استان‌های دهوک و نینوا)، جنوب شرقی ترکیه (در منطقه‌ی حکاری و طور عبدین)، شمال شرقی سوریه (استان حسکه) قرار دارد.