زبان آرامی
لغت نامه دهخدا
( زبان آرامی ) زبان آرامی. [ زَ ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) لهجه ای از زبان سامیان بدوی مشرق فرات. رجوع به «آرامی » شود.
فرهنگ فارسی
( زبان آرامی ) لهجه ای از زبان سامیان بدوی مشرق فرات
ویکی واژه
زبان‌آرامی
زبانی از شاخه زبان‌های سامی، از خانواده زبان‌های حامی‌سامی، که در بخش‌هایی از جنوب غربی آسیا رایج بوده است.
از زبان‌های منطقه باستانی سوریه است که شامل زبان‌های کنعانی مانند عبری، فنیقی، موآبیت نیز می‌باشد. الفبای‌آرامی به طور گسترده‌ای برای سایر زبان‌ها پذیرفته شده‌است.
جمله سازی با زبان آرامی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 زبان آرامی باستان نخستین مرحله زبان آرامی است که در قرن سوم در حدود دوران شاهنشاهی ساسانی جای خود را به زبان آرامی میانه داد.
💡 آشوری‌ها[الف]، مردمی هستند که ریشه آن‌ها به مردم سامی در بین‌النهرین باستان می‌رسد. آن‌ها علاوه بر زبان محل سکونت خود، به زبان آرامی نو آشوری (زبانی از خانواده زبان‌های سامی) سخن می‌گویند و بیشتر آن‌ها پیرو مسیحیت سریانی هستند. سرزمین آشوری‌ها اکنون در شمال کشور عراق (استان‌های دهوک و نینوا)، جنوب شرقی ترکیه (در منطقه‌ی حکاری و طور عبدین)، شمال شرقی سوریه (استان حسکه) قرار دارد.
💡 زبان آرامی یکی از زبان‌های باستانی و بسیار مهم در خاورمیانه بوده که در دوران‌های مختلف تاریخی نقش گسترده‌ای ایفا کرده است.
💡 باستان‌شناسان با مطالعه کتیبه‌های قدیمی، تلاش می‌کنند تا ساختار دستوری و لغات به‌کاررفته در زبان آرامی را بازسازی و تحلیل کنند.
💡 زبان آرامی با وجود قدمت بسیار زیاد، هنوز در برخی از جوامع کوچک و سنتی در مناطق خاصی از جهان استفاده می‌شود.
