رگ زدن

رگ زدن. [ رَ زَ دَ ] ( مص مرکب ) خون گرفتن. ( آنندراج ).فصد. ( تاج المصادر ) ( دهار ) ( منتهی الارب ). فصد کردن.رگ گشادن. ( آنندراج ). رجوع به فصد شود:
رگ زدن باید برای دفع خون
رگ زنی آمد بدانجا ذوفنون.مولوی.اگر زنند رگش باخبر نمی گردد
کسی که گردش چشم تو کرد بیخبرش.صائب ( از آنندراج ).- مگس را در هوا رگ زدن؛ دچار عسرت و تنگدستی بودن:
چون قدم با شاه و بابگ می زنی
چون مگس را در هوا رگ می زنی.مولوی.چه عطا ما بر گدائی می تنیم
مر مگس را در هوا رگ می زنیم.مولوی.

( ~. زَ دَ ) (مص م. ) خون گرفتن از رگ.

( مصدر ) فصد کردن
خون گرفتن فصد فصد کردن رگ گشادن

خون گرفتن از رگ.

💡 زآنکه هنگام رگ زدن رسم است سیب سیمین گرفتن اندر دست

💡 رگ زدن باید برای دفع خون رگ‌زنی آمد بدانجا ذو فنون

💡 با پیری و ضعف رگ زدنت از پی چیست با آن سر ساده گیسوانت ز کجاست

💡 زآن که هنگام رگ زدن شرط است گوی سیمین گرفتن اندر دست

💡 یا از برای آن زده ای تا شوی بر رگ زدن دلیر چو من در سخن

💡 شکوه تاج شکستند و تخت مرگ زدند ز هم نهان تخت و تاج می طلبند