رویین دژ. [ دِ ] ( اِ مرکب ) کوس رویین. ( ناظم الاطباء ). || قلعه و دژ استوار و محکم:
چو رویین تن اسفندیار است هردم
بر او فتح رویین دژ آسان نماید.خاقانی.رویین دژ آز را گشادم
آوازه هفتخوان شکستم.خاقانی.زیراین رویین دژ زنگارخورد
هر سحرگه هفتخوان خواهم گزید.خاقانی.
قلعۀ محکم و استوار.
کوس رویین یا قلعه و دژ استوار و محکم.
دژی افسانه ای در شاهنامۀ فردوسی. بسیار استوار بود و سه فرسنگ در ۴۰ فرسنگ مساحت داشت. در بالای باروی این دژ دوازده سوار پهلو به پهلو می توانستند حرکت کنند. اسفندیار این دژ را پس از گذشتن از هفت خان تصرف کرد.
روییندژ
دژی مستحکم در توران که تا بلخ مرکز قدرت سیاسی ایرانیان و اسفندیار سه ماه فاصله بود.[۱] ز روییندژ و کار اسفندیار/ ز راه و ز آموزش گرگسار «فردوسی»
↑ عجالتاً نباید اصطلاحات سیاسی و جغرافیایی بلخ و روییندژ را با اصطلاحات سیاسی و جغرافیایی امروزی مترادف دانست. یحتمل منظور از روییندژ اهرام ثلاثه در مصر است.
💡 به هر بد که آید زبونی کنم به رویین دژت رهنمونی کنم
💡 چو نان خورده شد جام می برگرفت ز رویین دژ آنگه سخن درگرفت
💡 به رویین دژت بر سپهبد کنم مبادا که هرگز بتو بد کنم
💡 به نزدیک رویین دژ آمد سپاه چنان شد که فرسنگ ده ماند راه
💡 چو آتش به رویین دژ اندر فگند زبانه برآمد به چرخ بلند
💡 به رویین دژاندر مر او را دهند همه بارش از دشت بر سر نهند
