گژ

گژ. [ گ َ ] ( ص ) کج. منحنی:
حال با گژ کمان راست کند کار جهان
راستی تیرش گژی کند اندر جگرا.
شاکر بخاری ( از شرح احوال و آثار رودکی تألیف سعید نفیسی ص 1178 ).
به چیزی که آید کسی را زمان
بپیچد دلش گژ بگردد کمان.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 6 ص 1736 ).ورجوع به فهرست ولف شود.
گژ. [ گ َ ژَ ] ( اِخ ) ناحیتی در هند طبق قول «سنگهت ». رجوع به تحقیق ماللهند بیرونی ص 153 شود.

(گَ ) (ص. ) کج، منحنی.

ناحیه ای در هند

کج، منحنی.

💡 گویند گژ زبانم کج باش گو زبان چون هست در معانی و لفظ استوا

💡 همه بپیچم چون مار کرززخم درشت زنیش گژدم کور از درون طاس کبود

💡 که چونان که گژدهم داد آگهی همه بوم و بر کرد باید تهی

💡 همی رفت و سهراب با او به هم بیامد به درگاه دژ گژدهم

💡 یکه تازانند و هر یک را پی خونریز ماست سرگرانی گرز و گژی تیغ و نی...گی

💡 بر اینسان که گژدهم زو یاد کرد نباید جز از تو ورا هم نبرد