گل‌رخسار

گلرخسار. [ گ ُ رُ ] ( ص مرکب ) گل رخ. آنکه رخسارش چون گل باشد. گلچهره. زیبارخسار: از این جعدمویی، سمن بویی، ماهرویی، مشتری عذاری، گلرخساری. ( سندبادنامه ص 235 ).
انگبین لب شدی و گلرخسار
انگبین بی مگس چو گل بی خار.نظامی.آمدند آنگهی پذیره کار
پیش آن سروقد گلرخسار.نظامی.و در موضع سقاة هرخوش پسری... گلرخساری... کمر بر میان بسته. ( جهانگشای جوینی ).

گلرخ: از این جعد مویی سمن بویی ماهرویی مشتری عذاری گلرخساری.

اسم: گلرخسار (دختر) (فارسی) (گل) (تلفظ: gol rokhsār) (فارسی: گلرخسار) (انگلیسی: gol rokhsar)
معنی: گل رخ، آنکه رخسارش چون گل باشد، گلچهره، زیبارخسار

کسی که چهره‌اش مانند گل باشد.
از اسامی زنانه فارسی.

💡 آن زلف مشکبار که یادش بخیر باد یارب چه دور از آن گل‌رخسار می‌کشد

💡 هم به زخم هر یکی شادم اگرچه در شدن خارها زان سرو گل‌رخسار می‌ماند به دل

💡 هر جا که پریرخی و گل‌رخساریست ما را همه در خورست مشکل کاریست

💡 شراب را بود آن گونه زان گل‌رخسار نه گونه رخ او از شراب گلگون است

💡 گل آمد ساقیا محبوب گل‌رخسار می‌باید می بی‌غش به دست آمد گل بی‌خار می‌باید

💡 رخسار گل به رنگ حکایت همی‌کند آن ظلم‌ها کز آن گل‌رخسار می‌رود