گفتن

گفتن. [ گ ُ ت َ ] ( مص ) ( از: گف ( = گو ) + تن، پسوند مصدری ) پهلوی، گوفتن جزء اول از ریشه فارسی باستان گَوب، و رجوع شود به نیبرگ ص 84، 85، کردی گوتن، وخی ژوی -ام سریکلی خوی -ام و رجوع به هوبشمان شود. طبری بااوتن گفتن، گیلکی بوتن، بوگوتن، بوگوفتن. سخن راندن. تکلم. صحبت کردن. بیان کردن. حرف زدن. تقریر کردن.بنظم درآوردن. ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ). قول.قیل. قولة. مقال. مقاله. ( منتهی الارب )

(گُ تَ ) [ په. ] (مص م. ) ۱ - صحبت کردن، حرف زدن. ۲ - به نظم درآوردن، سرودن. ۳ - معتقد بودن. ۴ - آواز خواندن. ۵ - پنداشتن، تصور کردن. ۶ - نامیدن.

حرف زدن، سخن راندن، ادا کردن سخن.

( مصدر ) گفت گوید خواهد گفت بگوی گوینده گویا گویان گفته گوش گویش ) ۱ - سخن راندن صحبت کردن. ۲ - بنظم در آوردن سرودن: در مدح شاه ولایت علی علیه السلام گوید:... ۴ - آواز خواندن: و بر اثر ایشان مطربان زدن و گفتن گرفتند. ۵ - نامیدن: غلامی که ویرا قماش گفتندی... در آمد. ۶ - پنداشتن تصور کردن خیال کردن. توضیح: باین معنی غالبا بمنزل. قید تشبیه بکار رود. آنجا که سخن از حال و آینده است باید بصیغ. مضارع استعمال شود: بدو منقار زمین چون بنشیند بکند گویی از بیم کند نامه نهان بر سر راه. ( منوچهری ) و هنگامی که سخن از گذشته میرود بصیغ. ماضی استعمال گردد: بلرزیدی زمین از زلزله سخت که کوه اندر فتادی زو بگردن. تو گفتی هر زمانی ژنده پیلی بلزاند زرنج پشگان تن. ( منوچهری ) یا با خویشتن ( خود ) گفتن. ۱ - با خود حرف زدن. ۲ - اندیشیدن. یا بدل گفتن. با خود اندیشیدن در دل شرح دادن. یا بسیار گفتن. پر گفتن پر حرفی کردن. یا فرو گفتن. گفتنبیان کردن.یا گفتن به. قایل شدن به معتقد شدن به: ترسایان بسه قدیم گفتند: اقنوم الاب اقنوم الابن و اقنوم روح القدس.یا گفته اند. آورده اند حکایت کرده اند: و گفته اند: الصاحب بالجنب کسی است که پیوسته با تو بود در خدمت و صحبت تو. یا گو ( گوی ). ۱ - امراز گفتن بهم. معانی. ۲ - بگذار هر چه بادا باد.: زان باده که در مصطب. عشق فروشند ما را دو سه ساغر بده و گورمضان باش.. ( حافظ ) یا... را می گویی ? تکیه کلام گونه ایست در تداول دربار.... سخن میگویی ? از او می پرسی ?: حاجی را میگویی سر از پا نمی شناخت. آتش گرفته بود. یا گوییا. پنداری تصور کنی. یا نگو ( تو نگو ). بمعنی گویی پنداری استعمال شود: در همین بین دو زن که نگو از همان اول مواظب کشمکش میان آن دو بودند... یا نگو و نپرس. در موردی استعمال شود که اهمیت و عظمت امری و واقعه ای را بخواهند برسانند: الم شنگه ای سر ما راه انداخت که نگو و نپرس.

چیزی را به زبان آوردن، بیان کردن، صحبت کردن، حرف زدن.
به نظم درآوردن، سرودن. معتقد بودن. آواز خواندن. پنداشتن، تصور کردن. نامیدن.

💡 شکر آن را چه سان توان گفتن نیست ممکن به صد زبان گفتن

💡 گفتن نام اروندرود به این رودخانه از اواخر دورهٔ پهلوی شروع شده و پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ادامه یافته‌است.

💡 چو جان ذاتست در عشق تو منصور از آن خواهیم گفتن راز منصور

💡 با همه این سخن توان گفتن دُر معنی چنین توان سفتن