گشاده رویی

گشاده رویی. [ گ ُ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) بشاشت. انبساط. طلاقت وجه. خوشرویی. تازه رویی:
خورشید بدان گشاده رویی
یک عطسه بزم اوست گویی.نظامی.

( ~. ) (حامص. ) خوشرویی، بشاشت.

۱. گشاده رو بودن.
۲. [مجاز] خوش رویی.

حالت و کیفیت گشاده رو.

خوشرویی، بشاشت.

💡 گشاد کار جهان در گشاده رویی توست ز تنگ گیری غم خاطرت نژند مباد

💡 اسیر ساخت به یک خنده نهان ما را گشاده رویی گل کرد باغبان ما را

💡 گشاده رویی ارباب دستگاه مخواه فلک به چین مه نو نهفته پیشانی

💡 گشوده است به راه نگه چو آینه آغوش گشاده رویی حسن تو آفتاب ندارد

💡 گشاده رویی من برد دست خصم از کار شراب شیشه شکن در پیاله شد هموار

💡 حضور دل نشود با گشاده رویی جمع که شاهراه حوادث در گشاده بود