گرفتاری

گرفتاری. [ گ ِ رِ ] ( حامص ) مؤاخذه:
هر کو به شبی صدره عمرش نه همی خواهد
بی شک به بر ایزد باشدش گرفتاری.منوچهری.|| ابتلاء. اسیری. بیچارگی. درماندگی:
اگر به صید روی وحشی از تو نگریزد
که در کمند تو راحت بود گرفتاری.سعدی.

( ~. ) (حامص. )بیچارگی،درماندگی.

۱. اسارت، دربند بودن.
۲. [مجاز] دچار شدن.
۳. [مجاز] رنج و زحمت و شغل و کار بسیار.

۱ - ابتلا دچار شدن. ۲ - دربند بودن مقید بودن. ۳ - اسیری بردگی: اسرائیل... گرفتاری خود جزم کرد ترکمانان را گفت: از من طمع ببرید. ۴ - عاشقی دلباختگی. ۵ - مواخذه: هرکو بشبی صد ره عمرش نه همی خواهد بی شک ببر ایزد باشدش گرفتاری. ( منوچهری ) ۶ - اشتغال بسیار.

بیچارگی، درماندگی.

💡 سخن کوتاه تا شب کارش این بود گرفتاریش آن گفتارش این بود

💡 نپیچد بر دل کس ریشهٔ شوق گرفتاری چوتخمم تا گره واکرده‌ای گل می‌کند نامم

💡 بر گرفتاری من رحم نیامد او را ترک آزار من زار گرفتار نکرد

💡 چه دهم شرح تو را داغ گرفتاری هجر چون بدین داغ گرفتار نبودی هرگز

💡 رهایی پر فشان و مفت جمعیت گرفتاری به فتراک نفس عمری‌ست می‌لرزد شکار من

💡 هست را با این گرفتاری چه کار هست را با ذلت و خواری چه کار