کمانداری

کمانداری. [ ک َ ] ( حامص مرکب ) تیراندازی. ( ناظم الاطباء ).مجهز بودن به کمان. دارا بودن کمان. ( فرهنگ فارسی معین ). حالت و عمل کماندار. و رجوع به کماندار شود.

( ~. ) (حامص. ) تیراندازی.

مجهز بودن به کمان دارا بودن کمان.

تیراندازی.

💡 کمانداری که از بیمش سر خورشید می لرزد به دامنگیریی او بازوی امید می لرزد

💡 از کمانداری ابرو و ز کمین‌گیری خال راه و رفتار و سکون بر ترک هندو بسته‌ای

💡 چشمت کند از ابرو چون عزم کمانداری صد دسته فرو گیرد تیر از صف مژگان‌ها

💡 زند چو بوسه به شستش گه کمانداری رسد بهم لب سوفار تیر چون منقار

💡 کمانداری که نتواند کشیدن کس کمانش را مرا سینه هدف گردیده تیر امتحانش را

💡 کجا نگاه به تقدیر می کند تیرش کسی که یاد دهد با قضا کمانداری