کشفت

کشفت. [ ک َ ش َ / ک ُ ش ُ ] ( مص مرخم، اِمص ) پراکندگی. پریشانی. || پژمردگی. ( ناظم الاطباء ). رجوع به کشفتن شود.
کشفت. [ ک َ ش َ / ک ُ ش ُ ] ( اِ ) عبادتخانه یهود و کنیسه. ( از برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). ظاهراً دگرگون شده کنشت است. رجوع به کنشت شود.
کشفة. [ ک َ ش َ ف َ ] ( ع اِ ) بالارستن جای موی پیشانی. ( منتهی الارب ).
کشفة. [ ک ُ ش ُ ف َ ] ( ع اِ ) موی پیشانی بالا رسته و برگشته. ( منتهی الارب ). کَشَفَة.

(کَ شَ ) ۱ - (ص. ) پراکنده، پریشان. ۲ - (فع. ) سوم شخص مفرد ماضی از «کشفتن ».

پراکنده، پریشان.
سوم شخص مفرد ماضی از «کشفتن».

💡 قرارم چون شکسته کاروانیست روانم چون کشفته دودمانیست

💡 شمس غدت من سحاب القدس فی کلکل لو انها کشفت یوماً لذی بخل

💡 اگر کشفت نمی‌گردد میسر بنه رخ را بر آن خاک مطهر

💡 موسیا کشفت لمع بر که فراشت آن مخیل تاب تحقیقت نداشت

💡 یک جهان را به بازوی معروف بر کشفتی به حمله منکر

💡 کنون پیش از این کاین کشفته سپاه شکست آرد و کار گردد تباه