چودار

چودار. [ چ َ ] ( اِ ) مخفف چاودار. قسمی گندم وحشی. بارنج. کارناوار. جودر. جودره. گودر. گودره. طمج. دیوک. دیو گندم. دیله. دیبک. گنگران. ( یادداشت مؤلف ).
|| دوسر. ( ناظم الاطباء ). رجوع به دوسر و چاو دار شود.

( اسم ) چاودار
قسمی گندم وحشی ٠ بارنج ٠ کارناوار یا دوسر ٠

چوب خشک سرپا ایستاده در زبان فارسی. ساقه گندم و جو پس از چیدن سنبل آن روی زمین باقی ب‌ماند. چودار تَکِن دورود. مثل چوب خشک ایستاده.

💡 چوداری اندر اینجا قربت یار اگر ای جان توهستی سر هر کار

💡 چوداری همتی ره بیشتر رو قدم از خود کن و بی‌خویش درشو

💡 چوداری جزو و کل در دید دلدار منم از جان ترا اینجا خبردار

💡 ز خود جوئی چه مرآن کرده هر کس چوداری سر صبح بی تنفّس

💡 امر ونهی و حق چوداری ای وحید پس مرو بروایهٔ نفس پلید

💡 چودارید هر دو ز شاهی نژاد خرد باید و شرم و پرهیز وداد