چرب زبان

چرب زبان. [ چ َ زَ ] ( ص مرکب ) کسی را گویند که به سخنان خوش دل مردم را بجانب خود راغب گرداند و مردم را از خود کند. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ).کنایه از کسی باشد که بسخنان خوش دل مردم را بجانب خود راغب سازد. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). شیرین گفتار. ( فرهنگ نظام ). چرب سخن. چرب گو. خوش سخن. خوش زبان. چرب گوی. بُزاع. حُداد. حَدید. خَلیف. عَذِق. لَوذَع. مِدرَه. ( منتهی الارب ): خردمند چرب زبان اگر خواهد حقی را در لباس باطل بیرون آرد. ( کلیله و دمنه ).
ای ترسخن چرب زبان ز آتش عشقت
من آب شدم، آب ز روغن چه نویسد.خاقانی.چرب زبان گشتم از آن فربهی
طبع ز شادی پر و از غم تهی.نظامی.|| کنایه از چاپلوس. ( برهان ) متملق. پشت هم انداز. || فریب دهنده هم هست. ( برهان ). فریبنده بود. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). فریب دهنده. ( ناظم الاطباء ). کسی که با زبان نرم و شیرین مردم را فریب دهد. ( فرهنگ نظام ). || بلیغ و فصیح و زبان آور. ( ناظم الاطباء ). رجوع به چرب سخن و چرب گفتار و چرب گو شود.

( ~. زَ ) (ص مر. ) ۱ - شیرین زبان. ۲ - چاپلوس.

۱. کسی که با سخنان خوش و شیرین مردم را به خود راغب و مهربان سازد، شیرین زبان، خوش سخن.
۲. چاپلوس، متملق.

( صفت ) ۱- شیرین زبان خوش سخن. ۲- متملق چاپلوس.
کسی را گویند ک به سخنان خوش دل مردم را به جانب خود راغب گرداند و مردم را از خود کند.

شیرین زبان.
چاپلوس.

💡 بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازی عجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی

💡 یکی بچرب زبانی سخن طراز شود که ای وفات تو تاریخ فوت ذوق و هنر

💡 نصیب چرب زبانان شود حلاوت عیش ز قند پسته و بادام می شود فربه

💡 فریب شمع چو پروانه خورده ام بسیار مرا به چرب زبانی شکار نتوان کرد

💡 خوان درویش به شیرینی و چربی بخورند سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی

💡 فلک به چرب زبانی، گدای فرصت نیست به مدعی ندهی، گوهر یگانهٔ خویش