پیغاره

واژه «پیغاره» از واژه‌های کهن زبان فارسی است و به معنای طعنه، سرزنش، ملامت و نکوهش به کار می‌رود. این واژه زمانی استفاده می‌شود که فردی به سبب رفتار، گفتار یا کردار خود مورد انتقاد و سرزنش دیگران قرار گیرد. پیغاره معمولاً مفهومی فراتر از یک تذکر ساده دارد و اغلب همراه با گلایه، عیب‌جویی یا بیان ناراحتی از عملکرد شخصی دیگر است. در متون ادبی و اشعار فارسی، این واژه بارها برای نشان دادن سرزنش، خرده‌گیری و نکوهش به کار رفته و شاعران از آن برای بیان اعتراض یا ملامت استفاده کرده‌اند. گاهی پیغاره به معنای طعنه‌ای است که با هدف تحقیر یا یادآوری خطاهای فرد گفته می‌شود و در برخی کاربردها مفهوم بهتان و نسبت دادن عیب و نقص نیز از آن برداشت شده است. این واژه در زبان امروزی کمتر رایج است، اما در آثار کلاسیک فارسی جایگاه ویژه‌ای دارد و یکی از واژه‌های پرکاربرد در بیان سرزنش و نکوهش به شمار می‌آید. همچنین از ترکیب «پیغاره‌جوی» برای توصیف فردی استفاده می‌شود که همواره در جست‌وجوی عیب دیگران است و آنان را ملامت می‌کند. بنابراین، این کلمه به طور کلی به هرگونه سرزنش، طعنه، ملامت و نکوهشی گفته می‌شود که در واکنش به رفتار یا عملکرد فردی بیان گردد.

تصویر معنی پیغاره

لغت نامه دهخدا

پیغاره. [ رَ / رِ ] ( اِ ) طعنه و سرزنش و بهتان. ( برهان ). ملامت. ( صحاح الفرس ):
سه چیزت بباید کزو چاره نیست
وزآن نیز بر سرت پیغاره نیست.فردوسی.بدو گفت شاه ای بد بدکنش
سزاوار پیغاره و سرزنش.فردوسی.پیغاره زنی که بد چرا کردی
گر بد کردم بجای خود بد کردم.بدیعی.چند پیغاره که در بیغوله غاری شدم
ای پی غولان گرفته دوری از صحرای من.خاقانی.رجوع به بیغاره شود.
- پیغاره جوی؛ ملامت جوی.